VII SAB/Wa 172/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Pismem z dnia 31 lipca 2010 r. J. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie wydania zaświadczenia wskazującego okresy zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego. Skarżący podniósł, że zaświadczenie jest mu niezbędne na potrzeby postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 15 września 2010 r. sygn. akt III SAB/Lu 20/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Pismem z dnia 30 stycznia 2011 r. skarżący poinformował, że sprawę należy zakreślić w repertorium, gdyż wniosek został wykonany. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 22 lutego 2011 r., pismem z dnia 21 marca 2011 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do ustosunkowania się do ww. pisma skarżącego, w terminie 7 dni, pod rygorem uznania pisma z dnia 30 stycznia 2011 r. jako cofnięcia skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, że wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 28 marca 2011 r. Pełnomocnik skarżącego nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. – sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie, w związku z brakiem odpowiedzi pełnomocnika skarżącego na wezwanie z dnia 21 marca 2011 r., pismo skarżącego z dnia 30 stycznia 2011 r. Sąd potraktował jako cofnięcie skargi. Skarżący cofnął skargę skutecznie, gdyż nie wystąpiły przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi, wskazane w art. 60 p.p.s.a. Z tych przyczyn, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.