VII SAB/Wa 176/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA-Jolanta Augustyniak- Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2020r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. na bezczynność Rady Powiatu [...] postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 20 maja 2020r. W. M. wniósł skargę na bezczynność Rady Powiatu [...], zarzucając nie udzielenie odpowiedzi na zapytanie odnośnie wskazania przepisów zabraniających odebranie od urzędniczki Starostwa Powiatowego w P., oświadczenia woli pod rygorem skutków prawnych. Skarżący wskazał, że w 2015r. pracownik Starostwa Powiatowego w P. odmówił mu rejestracji pojazdu podając, że upoważnienie jakie udzielił małżonce do tej czynności powinno być sporządzone na specjalnym druku, który został jej wręczony. Dopiero po przedłożeniu ww. druku rejestracja pojazdu będzie możliwa. W związku z powyższym skarżący wystąpił do Starostwa z pytaniem dlaczego upoważnienie sporządzone odręcznie jest nieważne. Poinformował, że przez ponad 2 lata trwała reklamacja w tej sprawie. Starosta i Przewodniczący Rady Powiatu uznawali, że taka sytuacja nie miała miejsca. Dalej, wskazał, że wystąpił do Przewodniczącego Rady Powiatu o odebranie od urzędniczki oświadczenia woli pod rygorem skutków prawnych, że nie żądała upoważnienia na druku, który wręczyła małżonce. W odpowiedzi poinformowano, że nie pozwalają na to przepisy prawa. Pomimo wielu monitów skarżący nie otrzymał odpowiedzi jakie są to przepisy. W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu P. wniosła o jej odrzucenie i wskazując, że [...] sierpnia 2015r. odmówiono skarżącemu rejestracji pojazdu, gdyż Z. M. przedstawiła pełnomocnictwo nie zawierające danych o stopniu pokrewieństwa, od którego zależy pobranie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz danych stwierdzających tożsamość osoby (rodzaj i nr dokumentu tożsamości). Skarżący pismem z 5 sierpnia 2015r. zakwestionował ww. wymagania i zażądał zwrotu kosztów ponownej podróży do P. w celu rejestracji pojazdu (rejestracji dokonano [...] sierpnia 2015r). Starosta [...] pismem z 2 września 2015r. wyjaśnił, że pracownik urzędu nie kwestionował upoważnienia Z. M. i nie uzależniał jego skuteczności od złożenia na druku urzędowym oraz uznał za bezzasadne roszczenie o zwrot kosztów podróży, ponieważ nie było przesłanek zawartych w art. 56 § 1 kpa. Dalej organ wskazał, że 24 marca 2016r. skarżący złożył skargę do Wojewody [...], którą zgodnie z właściwością [...] kwietnia 2016r. przekazano do Rady Powiatu [...]. Uchwałą Nr [...] z [...] czerwca 2016r. organ ten uznał skargę za bezzasadną, o czym poinformowano skarżącego. W piśmie z 24 lipca 2016r. skarżący zakwestionował uzasadnienie uchwały, wnosząc również o odebranie od urzędniczki oświadczenia po rygorem odpowiedzialności karnej, że poinformowała jego żonę o brakach formalnych pełnomocnictwa. Przewodniczący Rady Powiatu P. pismem z 24 sierpnia 2016r. podtrzymał stanowisko zawarte w uchwale. Skarżący pismem z 5 września 2016r. ponowił ww. żądanie. Dnia 13 października 2016r. organ podtrzymał swoje stanowisko. W dniu 27 grudnia 2016r. skarżący poinformował, że nie otrzymał oświadczenia pracownicy, co uniemożliwia mu złożenie doniesienia do Prokuratury. Przewodniczący Rady Powiatu pismem z 5 stycznia 2017r. wskazał, że nie ma podstaw prawnych do odebrania od pracownika takiego oświadczenia, a w piśmie z 28 czerwca 2017r. wyjaśnił, że zgodnie z art. 233 § 6 k.k. przepis ustawy musi przewidywać odebranie oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej. Jednak żaden przepis takiej możliwości nie przewiduje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Na wstępie przypomnieć należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, czy wniósł ją uprawniony podmiot, czy spełnia wymogi formalne i czy została wniesiona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z ww. przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1- 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W świetle ugruntowanego orzecznictwa, zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej (zob. postanowienie https:/orzeczenia.nsa.gov.pl). Zakres ten został wyznaczony przez powołane wyżej art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., w których zastrzeżono, że bezczynność musi dotyczyć przypadków określonych w pkt 1- 4a bądź też innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi bowiem wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności lub gdy wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, jednakże - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem czynności (T. Woś [w:] T. Woś [red.], H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, LexisNexis 2010, s. 70). W świetle powyższych rozważań, zaznaczyć należy, że przedmiotem skargi w tej sprawie jest bezczynność Rady Powiatu P. w udzieleniu odpowiedzi na pytanie skarżącego o wskazanie przepisów zabraniających pobrania od urzędniczki Starostwa jej oświadczenia woli pod rygorem skutków prawnych. Skarżący w licznych pismach wyraża niezadowolenie ze sposobu działania urzędnika oraz załatwienia sprawy przez Radę Powiatu P. Taka skarga ma zatem charakter skargi powszechnej, określonej przepisami działu VIII k.p.a. zatytułowanego "skargi o wnioski". W takim postępowaniu nie rozstrzyga się żadnej sprawy administracyjnej, a jedynie informuje wnioskodawcę (zainteresowanego) o sposobie jej załatwienia. Przedmiotem skargi powszechnej przewidzianej w art. 227 i nast. k.p.a. mogą być - zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie tego typu cechuje brak stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, a jedynie zawiadamia o czynnościach wewnętrznych, zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podanych w skardze. W konsekwencji takie działania administracji publicznej nie podlegają kontroli sądów administracyjnych, bowiem nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów wymienionych w art. 3 § 2, § 2a i § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 395/06). W takim przypadku - zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - Sąd odrzuca skargę, bowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z podanych przyczyn Sąd odrzucił skargę.