VII SAB/Wa 1779/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Michał Podsiadło po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi E. S. i D. S. na bezczynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w rozpoznaniu wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić skarżącym E. S. i D. S. solidarnie ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. W dniu 24 lutego 2025 r. E. S. i D. S. złożyli skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w rozpoznaniu złożonego przez nich wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją tego organu z 26 września 2024 r. nr 485/WAW/PB/2024. W odpowiedzi na skargę organ poinformował, że postanowieniem z 20 lutego 2025 r. nr 122/WAW/PA/2025, odmówił wznowienia postępowania na ww. wniosek skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Jak wynika z art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), podstawę orzekania przez sądy administracyjne stanowi zawartość akt postępowania administracyjnego. W realiach niniejszej sprawy wynika z nich, że postanowieniem 20 lutego 2025 r. organ rozpoznał wniosek skarżących z 16 grudnia 2025 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z 26 września 2024 r. nr 485/WAW/PB/2024. Tym samym, Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy zakończył postępowanie administracyjne wszczęte tym wnioskiem jeszcze przed wniesieniem skargi. Przytoczony stan faktyczny oznacza, że analizowana skarga musiała zostać odrzucona jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt. II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Identyczne stanowisko, dotyczące dopuszczalności skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, zostało zawarte w uchwale podjętej przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21. Oceniając dopuszczalność skargi w niniejszej sprawie, Sąd w pełni aprobuje przytoczony pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skoro skarżący wnieśli skargę do sądu administracyjnego już po wydaniu postanowienia z 20 lutego 2025 r. to należało uznać, że skarga ta jest niedopuszczalna. Okoliczność doręczenia skarżącym ww. postanowienia dopiero po dacie wniesienia skargi nie ma wpływu na dopuszczalność wniesionej skargi, skoro – z akt administracyjnych wynika, że – postanowienie organu kończące postępowanie w danej instancji zostało wydane przed jej wniesieniem. Odnosząc się natomiast do uwag skarżących dotyczących ewentualnego antydatowania ww. postanowienia, Sąd wyjaśnia ponownie, że może rozstrzygać sprawę wyłącznie na podstawie takich akt postępowania, jakimi dysponuje. Jeżeli skarżący twierdzą, że doszło do naruszenia prawa przez osobę wydającą ww. postanowienie, mające polegać na wpisaniu wcześniejszej daty postanowienia niż rzeczywista, mogą poszukiwać ochrony prawnej w postępowaniu karnym. Jeżeli w tym postępowaniu zostanie potwierdzone, że doszło do przestępstwa przy wydaniu ww. postanowienia, będzie istniała możliwość ubiegania się o wznowienie postępowania. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd postanowił o odrzuceniu skargi. Z uwagi na odrzucenie skargi, Sąd zdecydował o zwrocie skarżącym całej kwoty uiszczonego wpisu sądowego od skargi, o czym orzeczono na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.