VII SAB/Wa 181/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi D. P. w przedmiocie bezczynności Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Pismem z 6 października 2010 r. D. P., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w związku z niezałatwieniem jej odwołania od decyzji Wojewody [...] znak [...] z [...] lipca 2010 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2008 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. i J. O. pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski na działce położonej w [...], przy ul. [...]. Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi na bezczynność i zobowiązanie Głównego Inspektora do załatwienia ww. sprawy w określonym przez Sąd terminie, w przypadku jej niezałatwienia przez organ w trybie autokontroli. Skarżąca wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania w kwocie 357 zł. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż organ wyznaczył termin załatwienia sprawy na dzień 30 września 2010 r. i w tym terminie sprawy nie załatwił, albowiem nie zostało jej doręczone jakiekolwiek orzeczenie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, uznając skargę za bezzasadną. Uzasadniając swoje stanowisko organ podał, iż w dniu [...] września 2010 r., po rozpatrzeniu odwołania D. P. od decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2010 r., wydał decyzję znak [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. -zwana dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje fakt, iż po wniesieniu skargi na bezczynność (co miało miejsce 6 października 2010 r.), a przed jej rozpoznaniem organ -którego działanie objęte jest tą skargą- podjął czynność. W dniu [...] września 2010 r. Główny Inspektor wydał bowiem decyzję załatwiającą odwołanie skarżącej od decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2010 r, przy czym doręczenie tej decyzji skarżącej (a dokładnie: pełnomocnikowi skarżącej), miało miejsce 11 października 2010 r., a więc już po wniesieniu skargi. Na marginesie należy zaznaczyć, iż stosownie do 1 Sygn. akt VII SAB/Wa 181/10 art. 110 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm), organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Zatem, na podstawie tego przepisu, dopiero z chwilą doręczenia lub ogłoszenia decyzja zostaje wprowadzona do obrotu prawnego i wywołuje skutki prawne. Dostrzegając powyższe stwierdzić więc trzeba, iż w chwili orzekania przez Sąd zaistniała bezprzedmiotowość postępowania sądowego, a tym samym uzasadnione było umorzenie tego postępowania na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przepis ten ma zastosowanie m.in. w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu -w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy- organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Należy przy tym wskazać, iż stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi. Jest zatem rzeczą oczywistą, że jeżeli do daty orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 (v. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08, Lex nr 463687, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2009 r., II OSK 812/08, Lex nr 478295). Z uwagi na powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 2