VII SAB/Wa 181/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SAB/Wa 181/10 co do zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi D. P. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia: oddalić wniosek. Pismem z 6 października 2010 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) D. P., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w związku z niezałatwieniem jej odwołania od decyzji Wojewody [...] znak [...] z [...] lipca 2010 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2008 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. i J. O. pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski na działce położonej w [...], przy ul. [...]. W skardze skarżąca zawarła wniosek o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym za zastępstwo procesowe. Postanowieniem z 25 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SAB/Wa 181/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że po wniesieniu skargi na bezczynność (co miało miejsce 6 października 2010 r.), a przed jej rozpoznaniem, organ -którego działanie objęte jest tą skargą- podjął czynność. W dniu 30 września 2010 r. Główny Inspektor wydał decyzję załatwiającą odwołanie skarżącej od decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2010 r. Doręczenie tej decyzji skarżącej (a dokładnie: pełnomocnikowi skarżącej), miało miejsce 11 października 2010 r., a więc już po wniesieniu skargi. Dalej, Sąd stwierdził, że w chwili orzekania zaistniała bezprzedmiotowość postępowania sądowego, a tym samym uzasadnione było umorzenie tego postępowania na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odpis wskazanego postanowienia Sądu wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 15 lutego 2011 r. Pismem z 18 lutego 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik skarżącej r. pr. G. W. wniósł o uzupełnienie ww. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie co do kosztów. W treści wniosku pełnomocnik skarżącej podał, iż Sąd postanowienie z 25 stycznia 2011 r. wydał w istocie z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., albowiem skarga wpłynęła do organu w dniu 7 października 2010 r., a po 4 dniach -tj. 11 października 2010 r.- organ doręczając decyzję uwzględnił tę skargę w całości. Pełnomocnik skarżącej wskazał, że na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a skarżącemu przysługuje prawo do zwrotu kosztów, gdy wskutek uwzględnienia przez organ skargi w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy sąd umorzy postępowania jako bezprzedmiotowe. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej zauważył, iż w ww. postanowieniu Sąd nie wypowiedział się co do kosztów dla skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2 ww. art. 157). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3 cyt. Art. 157). Stosownie do treści art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W przedmiotowej sprawie, w postanowieniu z 25 stycznia 2011 r. Sąd nie zawarł rozstrzygnięcia odnośnie wniosku skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania, zgłoszonego w skardze. Jednakże, w ocenie Sądu, wniosek skarżącej o uzupełnienie orzeczenia w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a. należało w ww. zakresie oddalić, bowiem żądanie zwrotu kosztów postępowania okazało się być bezzasadne. Wskazać należy, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Dodatkowo art. 201 § 1 p.p.s.a. stanowi, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 54 § 3 p.p.s.a., organ którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawie Sąd umorzył postępowanie, z uwagi na to, iż wskutek wydania przez organ w dniu 30 września 2010 r. decyzji stało się ono bezprzedmiotowe. Sąd jednak nie podziela stanowiska skarżącej, iż akt ten został wydany w trybie cyt. powyżej art. 54 § 3 p.p.s.a. Taka sytuacja niewątpliwie miałaby miejsce w przypadku, gdy w wyniku wniesienia skargi na bezczynność organu, organ ten wydałby (po zapoznaniu się z treścią tej skargi) akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do którego pozostawał w bezczynności. W przedmiotowej sprawie organ wydał decyzję, jednakże nie w wyniku wniesienia skargi wniesionej przez D. P. Jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia z [...] stycznia 2011 r., po wniesieniu skargi na bezczynność (co miało miejsce 6 października 2010 r.), a przed jej rozpoznaniem, organ -którego działanie objęte jest tą skargą- podjął czynność. Przy czym Sąd podał, iż w dniu [...] września 2010 r. (tj. przed wniesieniem skargi) Główny Inspektor wydał decyzję załatwiającą odwołanie skarżącej od decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2010 r., ale doręczenie tej decyzji skarżącej (a dokładnie: pełnomocnikowi skarżącej), miało miejsce 11 października 2010 r., a więc już po wniesieniu skargi. Wskazać zaś należy, że zgodnie z art. 110 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Dostrzegając powyższe zaznaczyć dodatkowo trzeba, iż ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji z [...] września 2010 r. wynika, że organ nadał ww. decyzję z [...] września 2010 r. do pełnomocnika skarżącej w dniu 5 października 2010 r. To zaś świadczy o tym, że organ nie miał możliwości zapoznać się z treścią skargi z 6 października 2010 r. (podejmując rozstrzygnięcie [...] września 2010 r.), a to oznacza, że decyzja z [...] września 2010 r. nie została wydana w wyniku jej uwzględnienia. Zatem, skoro decyzja załatwiająca odwołanie skarżącej od decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2010 r. nie została wydana w wyniku autokontroli organu, to brak było podstaw w sprawie do zasądzenia na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania w oparciu o ww. art. 201 § 1 p.p.s.a. Na marginesie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. W świetle treści tego unormowania oraz okoliczności sprawy wskazać trzeba, iż Sąd nie miał również podstaw do zwrotu skarżącej uiszczonego w sprawie wpisu sądowego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 157 w zw. z art. 201 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.