VII SAB/Wa 182/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie zwrotu prawa jazdy postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz r. pr. A. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 złotych (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). W dniu 8 października 2010 r. (data nadania w urzędzie pocztowy), S. K. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta [...] polegającą na niezałatwieniu jego wniosku o zwrot prawa jazdy zatrzymanego decyzją ww. organu z [...] grudnia 2009 r. Nr [...], z powodu zadłużenia alimentacyjnego. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Prezydenta [...] -wnosząc o jej odrzucenie- wskazał, iż pismem z 23 września 2010 r. S. K. złożył wniosek o zwrot zatrzymanego prawa jazdy. Wniosek ten został załatwiony decyzją Prezydenta [...] z [...] października 2010 r. Nr [...]. W konsekwencji pełnomocnik stwierdził, iż organ wydając decyzję z [...] października 2010 r. nie pozostaje w bezczynności, zaś przedmiotowa skarga została wniesiona bez zachowania trybu określonego w art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), przez co winna być odrzucona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a wymienionego przepisu. Oznacza to, że skarga na bezczynność przysługuje tylko w tych w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3 ww. art.), oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, o których mowa w § 4a omawianej normy prawnej. Nadto, stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zasada ta ma zastosowanie również w sprawach, których przedmiotem są skargi na bezczynność organów. Mając na uwadze powyższe, treść skargi i odpowiedź organu na skargę, a także akta administracyjne sprawy stwierdzić trzeba, iż niniejsza skarga -na bezczynność Prezydenta [...] polegającą na nierozpatrzeniu wniosku o zwrot prawa jazdy- podlega kognicji sądu administracyjnego. Przemawia za tym treść art. 5 ust. 6 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz. U. z 2009 r., Nr 1, poz. 7). Natomiast należy zauważyć za pełnomocnikiem organu, iż skarga ta nie została wniesiona z zachowaniem wymogu przewidzianego w art. 52 § 1 p.p.s.a. (tj. po wyczerpaniu przysługującego w takim przypadku środku zaskarżenia). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku bezczynności organu administracji publicznej środkiem takim jest zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, uregulowane w art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej: k.p.a. Stosownie do treści wymienionego przepisu, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Na podstawie art. 17 pkt 1 k.p.a. organami wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawa stanowi inaczej. W tym przypadku ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów nie stanowi inaczej, a wobec tego na zasadzie ww. art. 17 pkt 1 k.p.a. i art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), przed wniesieniem rozpoznawanej skargi na bezczynność Prezydenta [...] skarżący winien był skierować zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], a dopiero po wyczerpaniu tego środka zaskarżenia, wystąpić ewentualnie ze skargą, tj. o ile uzna, iż Prezydent [...] nadal pozostaje w zwłoce. Skarżący, jak wynika z akt sprawy, nie wniósł zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu nadrzędnego, wobec czego nie wyczerpał toku postępowania administracyjnego. Niewyczerpanie przez stronę -przed wniesieniem skargi sądowej- środka zaskarżenia (w tym przypadku: zażalenia na bezczynność organu) w postępowaniu administracyjnym, skutkuje zaś niedopuszczalnością skargi. Na koniec Sąd zauważa, iż Prezydent [...] w dniu [...] października 2010 r. rozpatrzył wniosek skarżącego, tj. wydał decyzję. Z tego powodu, pismem procesowym z 3 marca 2011 r., pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu -po zapoznaniu się z aktami sprawy- wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odnosząc się do tego wniosku wyjaśnić trzeba, iż umorzenie postępowania może mieć miejsce dopiero po skutecznym wszczęciu postępowania sądowoadministracyjnego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca z uwagi na to, iż skarga okazała się niedopuszczalna. Okoliczność ta musiała być uwzględniona w pierwszej kolejności i uzasadniała odrzucenie skargi. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach dla pełnomocnika świadczącego pomoc prawną z urzędu, Sąd orzekł w pkt 2 sentencji, w oparciu o art. 250 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).