VII SAB/Wa 187/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S., M. S. na Starostę W. w przedmiocie : bezczynności organu postanawia : I. odrzucić skargę K. S., M. S., II. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącej K. S. kwotę 100,00 złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. W dniu 12 listopada 2010 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga K. S. i M. S. na bezczynność Starosty W. w przedmiocie nie rozpatrzenie wniosku z dnia [...] o czasową rejestrację pojazdu [...] o nr [...]. . Pismem z dnia 17 listopada 2010 r. wezwano skarżące do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu zażalenia złożonego do organu wyższego stopnia na nie załatwienie sprawy w terminie, w trybie art. 37 kpa. Pouczono skarżące, ze nie usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, od dnia doręczenia niniejszego zarządzenia spowoduje odrzucenie skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżące w piśmie z dnia 29 listopada 2010 r. oświadczyły, iż organ administracji publicznej pozostawił ich wniosek bez rozpatrzenia co spowodowało, że nie przysługiwał im żaden środek zaskarżenia do organu wyższego stopnia. Jednocześnie poinformowały, że do Starosty Powiatu W. skierowały 2 pisma wzywające do usunięcia naruszeń prawa ( pismo w aktach z dnia 28 września 2010 r. – załącznik nr 14 oraz pismo z dnia 8 października 2010 r. – załącznik nr 17 : w dacie pisma wystąpiła pomyłka drukarska zamiast daty "8 września" powinna być data być "8 października", co znajduje potwierdzenie na dacie stempla wpływu do kancelarii Starostwa). Zdaniem skarżących wyczerpują one dyspozycję art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje : Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z powodu nieskorzystania przez skarżące ze służącego im w postępowaniu administracyjnym, wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia, służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wynika wprost z treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej p.p.s.a, stanowiącego, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 37 § 1 kpa. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa. lub ustalonym w myśl art. 36 kpa., stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie ze wskazanych przez skarżące pism z dnia 28 września 2010 r. stanowiącym załącznik nr 15 do skargi oraz z dnia 8 października 2010 r. stanowiącym załącznik nr 17 do skargi wynika, że skarga nie została poprzedzona złożeniem zażalenia na bezczynność Starosty W. w trybie art. 37 kpa. Wskazane przez skarżące pismo z dnia 28 września 2010 r. stanowi odpowiedź na wezwanie organu z dnia 24 września 2010 r. do dostarczenia w ciągu 7 dni wskazanych w nim dokumentów. Z kolei pismo z dnia 8 września 2010 r. (data wpływu do organu w dniu 8 października 2010 r.) jest polemiką do powołanego przez Naczelnika Wydziału Komunikacji przepisu art. 72 ust. 1 pkt 6 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym do którego zdaniem skarżących mają zastosowanie obowiązujące przepisy wykonawcze. Stwierdzić zatem należy, iż oba podane przez skarżące pisma nie są zażaleniem na bezczynność Starosty W. złożonym w trybie art. 37 kpa. Dla skutecznego natomiast wniesienia skargi do Sądu należało w pierwszej kolejności wykorzystać przysługujące skarżącym środki zaskarżenia. Skoro zatem skarżące nie wyczerpały przysługujących im środków ochrony ich praw i w ten sposób nie spełniły jednego z niezbędnych warunków wniesienia skargi, skarga jako przedwczesna podlegała odrzuceniu na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.