VII SAB/Wa 19/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2009 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę oddala Wnioskiem z dnia [...] J. S. wystąpił do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zw. dalej GINB o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody W. z dnia [...] znak: [...], utrzymującego w mocy postanowienie Prezydenta Miasta O. z dnia [...], znak:[...], w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w O. Następnie pismem z dnia 1 grudnia 2008 r. skarżący wniósł o przekazanie, stosownie do zapisu art. 275 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zw. dalej ustawą p.p.s.a. ww. wniosku z dnia 5 listopada 2008 r. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie, zw. dalej WSA w Olsztynie, jako złożonego w trybie wznowienia postępowania sądowo-administracyjnego. W związku z treścią pisma Skarżącego z dnia 1 grudnia 2008 r. (z którego treści można wywnioskować, iż stanowi ono wycofanie wniosku z dnia 5 listopada 2008 r.), GINB pismem z dnia [...], znak:[...], wystąpił do J. S. z prośbą o potwierdzenie, czy pismo to należy traktować jako wycofanie wniosku z dnia 5 listopada 2008 r. Jednocześnie organ poinformował Skarżącego, iż w przypadku potwierdzenia, że pismo to należy traktować jako wycofanie wniosku z dnia 5 listopada 2008 r., nie znajduje podstaw do przekazywania tego wniosku do WSA w Olsztynie jako złożonego w trybie wznowienia postępowania sądowo-administracyjnego. Na żądanie zaś Skarżącego oryginał wniosku (dokument) z dnia 5 listopada 2008 r. może zostać mu zwrócony. Pismem z dnia 11 grudnia 2008 r. J. S., nawiązując do wcześniejszej korespondencji, zażądał podjęcia przez GINB czynności na podstawie art. 66 k.p.a. W związku z powstałymi wątpliwościami, GINB pismem z dnia 7 stycznia 2009 r., opartym o art. 64 § 2 k.p.a. wezwał J. S. do jednoznacznego wskazania czy : 1) zgodnie z posiadaną właściwością rzeczową ma rozpatrzyć wniosek z dnia 5 listopada 2008 r. w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody W. z dnia [...], znak:[...], czy też, 2) w związku z pismami z dnia 1 grudnia 2008 r. oraz z dnia 11 grudnia 2008 r. ma uznać, iż skarżący wycofuje ww. wniosek z dnia 5 listopada 2008 r. Jednocześnie organ ponownie poinformował, iż w przypadku potwierdzenia wycofania wniosku z dnia 5 listopada 2008 r., nie znajduje podstaw do jego przekazywania WSA w Olsztynie jako złożonego w trybie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, z uwagi na fakt, iż jest on wyraźnie zaadresowany do GINB i zawiera żądanie stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody W. z dnia [...] znak: [...]. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 20 stycznia 2009 r. J. S. zawiadomił GINB, iż podtrzymuje swoje stanowisko zajęte w piśmie z dnia 11 grudnia 2008 r. Pismem z dnia 4 lutego 2009 r. GINB poinformował Skarżącego, iż w związku z brakiem jednoznacznej odpowiedzi na wezwanie GINB z dnia 7 stycznia 2009 r., wniosek Skarżącego z dnia 5 listopada 2008 r. oraz pisma z dnia: 1 grudnia 2008 r., 11 grudnia 2008 r., 20 stycznia 2008 r., na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. zostały pozostawione bez rozpoznania. Jednocześnie GINB wyjaśnił, iż w związku z okolicznością, że pozostawiony bez rozpoznania wniosek z dnia 5 listopada 2008 r. był wyraźnie zaadresowany do GINB i zawierał żądanie stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody W. z dnia [...] znak: [...] organ nie znalazł podstaw do jego przekazania WSA w Olsztynie. Organ wskazał, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy nie załatwia on sprawy w terminach wskazanych w art. 35 § 1-3 k.p.a. ani nie wykonuje czynności, o których mowa w art. 36 k.p.a. (podobnie Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 10 maja 2002 r., sygn. akt I SAB 3/02). Organ stwierdził, że w jego ocenie zarzut bezczynności podniesiony przez Skarżącego należy uznać za bezzasadny. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. S., zarzucając bezczynność GINB w sprawie wniosku z dnia 5 listopada 2008 r., zarzucając naruszenie art. 66 § 1, § 2 § 3. Skarżący wskazał, że w przypadku, gdy wniosek został skierowany do niewłaściwego organu, powinien zostać postanowieniem zwrócony lub przekazany przez organ do właściwego organu. Wskazał, iż kwestia sfałszowanych dzienników budowy powinna być rozstrzygnięta w oddzielnym postępowaniu określonym w k.p.a. Podniósł, iż organ miał obowiązek poinformowania o przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym w trybie art. 88a Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuję: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a., stanowi, że kontrola sądowa działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Rozpatrując skargę na bezczynność sąd kontroluje, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. oraz, czy zwłoka w załatwieniu sprawy przekroczyła terminy określone w przepisach prawa. Natomiast na podstawie art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji, czynności albo stwierdzenia lub uznania uprawnienia czy obowiązku wynikających z przepisów prawa. Dodatkowo należy wskazać, że terminy do wniesienia skargi do sądu przewidziane w przepisie art. 53 p.p.s.a. nie dotyczą skargi na bezczynność. Skargę taką można zatem wnieść, aż do czasu załatwienia sprawy przez właściwy organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności. Ponadto podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. warunkiem wniesienia skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z przepisem art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W niniejszej sprawie wymóg ten został spełniony przez stronę skarżącą. Bezczynność w sprawie administracyjnej występuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności proceduralnych, przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa, nie wykonuje ich w terminie określonym przez te przepisy. W konsekwencji zarzut bezczynności jest skuteczny wówczas, gdy organ, będąc właściwy w sprawie i zobowiązany do wydania aktu administracyjnego pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu i rozstrzygnięcia określonej sprawy administracyjnej. Rozstrzygnięcie, co do zasady, powinno nastąpić niezwłocznie. Sąd rozpoznając skargę na bezczynność organu uwzględnił, iż skarżący wyraźnie określił przedmiot skargi wskazując, że bezczynność organu wynika z naruszenia przepisu art. 66 § 1, § 2, § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, zarzut dotyczący pozostawania przez organ w bezczynności nie jest trafny. Od momentu, gdy wniosek skarżącego z dnia 5 listopada 2008 r. a następnie pismo z dnia 1 grudnia 2008 r. wpłynęło do organu, podjęte zostały czynności mające na celu ustalenie, czego żąda od organu wnioskodawca, a po ustaleniu, że nie żąda on czynności organu, lecz przekazania pisma Sądowi, wniosek pozostawiono bez dalszego biegu ze względu na jednoznaczne zaadresowanie i tego pisma. W związku z treścią pisma Skarżącego z dnia 1 grudnia 2008 r. (z którego treści można było wywnioskować, iż stanowi ono wycofanie wniosku z dnia 5 listopada 2008 r.), organ celem wyjaśnienia stanowiska Skarżącego prawidłowo zwrócił się do niego z prośbą o potwierdzenie, czy pismo to należy traktować jako wycofanie wniosku z dnia 5 listopada 2008 r. Wobec powstałych wątpliwości, organ próbując je wyjaśnić w celu prawidłowego ustalenia zakresu żądania Skarżącego, kolejnym pismem z dnia 11 grudnia 2008 r. zwrócił się do skarżącego o wskazanie, o co wnosi. Stosownie bowiem do treści art. 64 k.p.a., jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nie usunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Do braków zaś formalnych, które rodzą obowiązek organu administracji publicznej wezwania strony do usunięcia w ustawowym terminie należą braki podania wskazane w art. 63 § 2 - określenie żądania, podpis strony, dołączenie pełnomocnictwa jeżeli działa przez pełnomocnika, oraz inne wymagania określone w przepisach szczególnych. W świetle powyższego stwierdzić należy, że prawidłowo organ wezwał Skarżącego pismem z dnia 7 stycznia 2009 r. do wskazania, czy zgodnie z posiadaną właściwością rzeczową ma rozpatrzeć wniosek z dnia 5 listopada 2008 r. w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody W. z dnia [...], znak:[...], czy też w związku z pismami z dnia 1 grudnia 2008 r. oraz z dnia 11 grudnia 2008 r. ma uznać, iż Skarżący wycofuje ww. swój wniosek. Wobec nieudzielenia przez skarżącego jednoznacznej odpowiedzi na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. organ stosownie do treści art. 64 § 2 k.p.a. pozostawił pisma skarżącego bez rozpoznania. Nietrafny jest także, podnoszony w skardze na bezczynność, zarzut naruszenia przez organ art. 66 § 1, § 2 § 3. Stosownie bowiem do treści art. 66 § 1 i § 3 k.p.a. jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. Równocześnie zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu i poinformuje go o treści § 2. Jeżeli natomiast podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, wówczas organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Argument naruszenia art. 66 § 3 k.p.a., podnoszony przez Skarżącego w skardze na bezczynność, nie mógł jednak okazać się skuteczny ze względów następujących. Przepis ten wraz z wprowadzeniem dwuinstancyjnego sądownictwa administracyjnego w 2004 r. zmienił swoją treść normatywną. Do 2004 r. organ miał obowiązek przekazać podanie, jeżeli z jego treści wynikało, że właściwym do jego rozpoznania jest sąd. Ponieważ przepis nie precyzował o jaki sąd chodzi, zasadne było uznanie, że przepis dotyczy każdego sądu działającego w Rzeczpospolitej Polskiej. Od 2004 r. przepis ten ma zastosowanie tylko wówczas, jeżeli z treści podania wynika, że właściwy w sprawie jest sąd powszechny. Zmiana ustawy w tym zakresie oznacza, że organ administracji nie ma podstawy prawnej do przekazania do sądu administracyjnego w oparciu o art. 66 § 3 k.p.a. pisma omyłkowo czy wadliwie do organu skierowanego. W związku z powyższym, nietrafny jest zarzut skarżącego, że jego pismo nie zostało przekazane przez organ do WSA w Olsztynie, gdyż brak było podstawy prawnej do jego przekazania, o czym organ poinformował Skarżącego. Ponadto, na co słusznie wskazał organ, pismo z dnia 5 listopada 2008 r. zostało wyraźnie zaadresowane do organu i zawiera żądanie stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody W. z dnia [...] znak: [...], a zatem podjęcia przez organ postępowania nadzwyczajnego. W świetle powyższego, stwierdzić należy, że zarzuty skarżącego dotyczące bezczynności organu nie mogły zostać uwzględnione. Organ podjął szereg czynności mających na celu ustalenie żądań zawartych w pismach skarżącego, następnie zaś, zgodnie z dyspozycją art. 64 § 2 k.p.a., pozostawił pismo Skarżącego bez rozpoznania, wobec nieuzupełnienia braków formalnych, pozwalających wszcząć i prowadzić postępowanie administracyjne przez niepotwierdzenie przez skarżącego, że żąda wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.