VII SAB/Wa 195/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2011 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o. o. w W. na bezczynność Burmistrza [...] postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić S. Sp. z o. o. w W. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego. S. sp. z o.o. w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Burmistrza [...] w sprawie zwrotu kwoty 450790 złotych tytułem refundacji kosztów budowy i modernizacji ulic: [...] i [...] w W. i niezałatwienie tej sprawy przez okres 9 lat, wnosząc o zobowiązanie Burmistrza [...] do merytorycznego załatwienia sprawy w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżąca Spółka wraz z pozostałymi właścicielami drogi [...] i [...]zwróciła się do Biura Gospodarki Nieruchomościami [...] o wykup gruntów pod tymi drogami. Następnie S. sp. z o.o. dokonała modernizacji przedmiotowych dróg na odcinku od ulicy [...] do wjazdu na działkę [...]. Koszt modernizacji wyniósł 450790 zł. Strona skarżąca wskazała, że wraz z pozostałymi właścicielami pismem z dnia 22 marca 1999 r. zwróciła się do Rady Gminy [...] o zabezpieczenie funduszy na realizację modernizacji przedmiotowych dróg. Starostwo powiatu [...] w dniu [...] czerwca 2000 r. wydało decyzję zatwierdzającą projekt i pozwolenie dla skarżącego na rozbudowę przedmiotowych dróg. W lutym 2001 r. przedmiotowe drogi zostały zmodernizowane. Skarżąca Spółka pismem z dnia 16 marca 2001 r. zwróciła się z prośbą o przejęcie przedmiotowych dróg oraz wniosła o częściową refundację poniesionych przez nią kosztów budowy. Strona skarżąca wskazała, że od tego momentu toczyła się korespondencja między stronami. W jej ocenie Urząd [...] uzależniała wypłatę kwoty 450790 zł., będącej refundacją kosztów budowy przedmiotowych dróg, od wykupu przez m. całości drogi od wszystkich właścicieli. Skarżąca wskazała, że uzyskała nieoficjalną informację od właściciela działki [...], że działka ta została wykupiona. Z tego względu w jej ocenie nic nie stoi na przeszkodzie, aby dokonać wypłaty kwoty 450790 zł, stanowiącej refundację poniesionych kosztów budowy przedmiotowych dróg. Pismem z dnia 9 lipca 2008 r. skarżący kolejny raz prosił o zabezpieczenie funduszy na ten cel, a pismem z dnia 19 czerwca 2010 r. ostatecznie wezwał organ do zapłaty kwoty 450790 zł. Zdaniem skarżącej Spółki "milczenie" organu polega na niewykonywaniu przez organ obowiązków przez co pozostaje w stanie bezczynności. W ocenie strony skarżącej celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie administracji określonych zachowań. Skargę na bezczynność można wnosić aż do czasu załatwienia przez organ sprawy (wydania aktu lub podjęcia czynności) [por. T. WOS i inni: Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi, str. 89; wyd. Warszawa, 2005 r.]. Skarżąca kilkakrotnie wzywała organ do załatwienia sprawy, także ostatecznym wezwaniem do zapłaty kwoty 450790 zł w terminie do 31 lipca 2010 r. i nie przyniosło to skutku. W tym stanie rzeczy skarga jest uzasadniona. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...], [...] wniósł o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu stanowiska wskazał, że z treści art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., wynika, że sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na akty i czynności o charakterze publicznoprawnym. Przepis wskazuje także, że akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Konieczne więc jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek. W ocenie organu administracyjnego w przedmiotowej sprawie nie są spełnione powyższe przesłanki i w związku z tym skarga powinna być odrzucona. Odnosząc się do treści skargi organ wskazał, że skarżąca żąda zajęcia stanowiska w sprawie refundacji kosztów budowy dróg w okolicach ul. [...]. Skarżąca jednakże nie wskazuje na jakiej podstawie miałoby nastąpić refundowanie kwoty 450790 zł. Z posiadanych dokumentów nie wynika aby Miasto [...], [...] zawierały jakiekolwiek umowy lub porozumienia dotyczące refundacji kosztów budowy ww. dróg. Ponadto z wyjaśnień udzielonych przez Wydział Infrastruktury [...] wynika jedynie, że na etapie wydawania warunków zabudowy skarżący był informowany o trudnościach komunikacyjnych w okolicach ulicy [...], a jednym z warunków jaki przewidywał było wybudowanie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej (decyzja nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu). Wobec powyższego zdaniem organu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W odpowiedzi na stanowisko organu strona skarżąca wskazała, że przez okres 11 lat organ unikał podjęcia działań dot. refundacji kosztów budowy drogi, pomimo, że poczyniono ustne ustalenia w tej sprawie. W ocenie strony skarżącej ustne ustalenia winny być przestrzegane i realizowane z taką samą skutecznością jak te udokumentowane na piśmie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, ponieważ zaskarżona bezczynność będąca jej przedmiotem nie mieści się w granicach bezczynności o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W art. 3 § 2 p.p.s.a. wskazano katalog spraw, w jakich sądy administracyjne orzekają, sprawując kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Zgodnie z tym katalogiem zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie "zaskarżona bezczynność" Prezydenta [...] dotyczy nierozpoznania wniosku S. sp. z o.o. o zwrot kwoty 450790 złotych tytułem refundacji kosztów budowy i modernizacji ulic: [...] i [...] w W.. Jak wynika z powyższych rozważań przedmiotem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracyjnego nie może być każda bezczynność organu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. jej przedmiotem może być bezczynność organów tylko w przypadkach określonych w pkt 1-4a, tj. gdy organ był obowiązany załatwić sprawę administracyjną poprzez wydanie decyzji administracyjnej, postanowienia (na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także innych niż określonych w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. W związku z powyższym w niniejszej sprawie ustalenia wymagało, czy w związku z wnioskiem strony skarżącej o refundację kosztów budowy drogi Prezydent [...] obowiązany był wydać jakikolwiek akt administracyjny o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., i czy w związku z tym doszło do naruszenia art. 35 k.p.a. W ocenie Sądu w związku z ww. wnioskiem skarżącej Spółki, Prezydent [...] nie miał żadnych podstaw prawnych do wydania jakiegokolwiek aktu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Brak jest w przepisach obowiązującego prawa normy kompetencyjnej uprawniającej organ administracji samorządowej jakim jest Prezydent [...] do wydawania decyzji lub innych aktów administracyjnych na podstawie, których dochodziłoby do refundacji na rzecz inwestora kosztów budowy (modernizacji) drogi (w części starego pasa drogowego) będącej ówcześnie we władaniu Zarządu Gminy [...], a w pozostałej części (rozbudowanej) znajdującej się na terenie działek należących do osób prywatnych. Ponadto strona skarżąca nie podjęła próby wskazania zarówno w pismach kierowanych do organu administracyjnego, jak i w skardze do Sądu na jakiej podstawie prawnej organ miałby wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie żądanej refundacji. Z powyższych względów nie można skutecznie zarzucić Prezydentowi [...] naruszenia art. 35 k.p.a., ponieważ w niniejszej sprawie brak było podstaw prawnych do wydania aktu administracyjnego w przedmiocie refundacji kosztów budowy drogi. Oznacza to, że nie można też zarzucić organowi bezczynności o jakiej mowa w art. 3 § 1 pkt 8 p.p.s.a., co czyni przedmiotową skargę skierowaną do sadu administracyjnego jako niedopuszczalną. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu przez sąd, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Skoro zaskarżona bezczynność nie mieści się w granicach bezczynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., to skargę której jest przedmiotem należało odrzucić. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.