VII SAB/Wa 196/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi S K na bezczynność Prezydenta [...] oddala skargę VII SAB/Wa 196/19 UZASADNIENIE Pismem z 18 września 2019 r. S K , , wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta [...] w sprawie rozpoznania wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...]maja 2019 r., Nr [...]. Pismem z 16 lipca 2019 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2019 r., , którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla [...]S.A., obejmującego budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem podziemnym na terenie działki nr ew. [...], z obrębu [...]przy ul. [...]w [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu bez własnej winy, a o fakcie wydania przedmiotowej decyzji dowiedział się 10 lipca 2019 r. w trakcie wizyty w Wydziale Architektury i Budownictwa Urzędu [...][...]. Skarżący podkreślił, że jako właściciel nieruchomości sąsiedniej o nr ew. [...], z obrębu [...]jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Następnie pismem z 26 sierpnia 2019 r. (data wpływu do organu 28 sierpnia 2019 r.) skarżący wniósł ponaglenie na bezczynność organu. Wskazał, że mimo upływu blisko dwóch miesięcy od złożenia wniosku, nie został on rozpatrzonym w szczególności nie wydano postanowienia o wznowieniu postępowania, co narusza art. 35 § 1 k.p.a. Postanowieniem z [...] września 2019 r., znak: [...] Prezydent [...] wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej swoją ostateczną decyzją z [...] maja 2019 r. W dniu 24 września 2019 r. do Urzędu m. [...] Urzędu [...] Wydziału Organizacyjnego dla Dzielnicy [...] wpłynęła skarga na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania. Skarżący, za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika wniósł o: - zobowiązanie organu do wydania orzeczenia w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania w terminie dwóch tygodni od doręczenia wyroku, - stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w postępowaniu, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., - zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że złożenie ponaglenia umożliwia wniesienie w dalszej kolejności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, gdyż jest to środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Równocześnie podkreślił, że zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Z kolei na gruncie § 1 omawianego przepisu, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania, lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 k.p.a.). W sytuacji więc, gdy powyższe dowody są w ocenie organu wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, organ ten powinien niezwłocznie załatwić sprawę przez wydanie decyzji. Jednocześnie skarżący podniósł, że mimo złożonego ponaglenia, Prezydent [...] nadal pozostaje w bezczynności. Tymczasem w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, realizowana jest inwestycja naruszająca prawa skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do kwestii poruszonych w skardze wskazał, że w niniejszej sprawie nastąpiło pewne opóźnienie, lecz nie wynikało ono z nieznajomości przez pracowników organu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Opóźnienie nastąpiło bowiem z przyczyn niezawinionych i niezależnych od organu, a wiązało się z ilością prowadzonych spraw przez pracownika, któremu przydzielono niniejszą sprawę. Opóźnienie wiązało się również z okresem wakacyjnym i związanymi z nim brakami kadrowymi. Jednocześnie organ podkreślił, że decyzją z [...] października 2019 r., nr [...] Prezydent [...]odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...]maja 2019 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, w myśl z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – powoływanej jako: Ppsa ), sprowadza się do badania zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na badaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ppsa przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być także brak działań administracji publicznej w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie. Z treści przywołanych przepisów ustawy procesowej wynika, że zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji w procedowaniu może przybrać dwie postaci – bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Na wstępie zważyć jednak należy, że przedmiotowa skarga na bezczynność jest dopuszczalna, bowiem przed jej wniesieniem do Sądu, skarżąca stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369, dalej: p.p.s.a.), wyczerpała tryb zaskarżenia. Pismem z 26 sierpnia 2019 r. wniosła bowiem ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Przechodząc do meritum sprawy wyjaśnić zaś trzeba, że celem skargi na bezczynność jest zobligowanie organu administracji publicznej do podjęcia działań określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 pkt 1 tej ustawy sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Jednocześnie dostrzec należy, że ustawodawca dopuszczając możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej, zaniechał zdefiniowania pojęcia "bezczynność". Niemniej, w orzecznictwie zgodnie podnosi się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych w art. 35 k.p.a., organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podejmuje stosownej czynności. Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne wystąpienie dwóch przesłanek: istnienie ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz brak jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. Ich łączne zaistnienie obliguje sąd administracyjny do uwzględnienia skargi i zobowiązania organu do wydania aktu lub podjęcia czynności. W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności oraz, czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie, dokonał powyższych działań. Oznacza to, że brak działania pomimo takiego obowiązku, przy równoczesnym przekroczeniu terminu załatwienia sprawy, powoduje konieczność uwzględnienia skargi. Zatem, bezczynność występuje wówczas, gdy w ustawowo określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności lub niespiesznie prowadzi postępowanie, nie podejmując rozstrzygnięcia lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zaznaczyć przy tym należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym uruchomionym skargą na bezczynność, sąd ogranicza się wyłącznie do ustalenia, czy organowi można przypisać opisany powyżej stan, tj. stan bezczynności. Przedmiotem oceny sądu w takim postępowaniu staje się bowiem jedynie kwestia, czy stan bezczynności organu w danej sprawie zachodzi, a jeśli tak, to czy nakazanie organowi załatwienia sprawy jest na datę orzekania przez sąd dopuszczalne, uzasadnione i celowe. W przypadku skargi na bezczynność, przedmiotem kontroli nie jest więc określony akt lub czynność organu, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...]maja 2019 r., , którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla [...]S.A., obejmującego budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem podziemnym na terenie działki nr ew. [...]z obrębu [...] przy ul. [...]w [...], S K złożył w dniu 16 lipca 2019r., przy czym dotarł on do organu w dniu 22 lipca 2019r. ( prezentata biura podawczego organu). Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] września 2019r. wznowił postępowanie zakończone wymienioną wyżej decyzją na wniosek skarżącego. Skarga na bezczynność Prezydenta [...] w rozpoznaniu wniosku o wznowienie z dnia 16 lipca 2019r., nosząca datę 18 września 2019r. wpłynęła do organu w dniu 24 września 2019r. Sąd stwierdził więc, że w niniejszej sprawie Prezydent [...] tak w dacie wniesienia skargi ( 18 września 2019r.) jak i w dacie wyrokowania ( 21 stycznia 2020r.) nie pozostawał w bezczynności, albowiem w sprawie z wniosku o wznowienie wydał postanowienie o wznowieniu w dniu [...] września 2019r., a następnie załatwił sprawę decyzją z dnia [...]października 2019r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta [...]Nr [...]z dnia [...]maja 2019r. na podstawie art. 151 § 1 k.p.a. Z art. 149 § 1 pkt 1–3 p.p.s.a. wynika, że Sąd oddala skargę na bezczynność w przypadku stwierdzenia, że na dzień wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności. W tym miejscu należy zauważyć, że skarga sporządzona została przez profesjonalnego pełnomocnika i zarzuca organowi bezczynność w prowadzeniu postępowania, co zwalnia Sąd z obowiązku badania czy organ nie dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania i czy czynności przez niego podejmowane nastąpiły z przekroczeniem terminów określonych w art. 35 § 1 k.p.a. Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U 2018r., poz.1302).