VII SAB/Wa 197/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska, Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi M. D. w przedmiocie bezczynności Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego postanawia: I. skargę odrzucić; II. zwrócić M. D. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. VII SAB/Wa 197/10 UZASADNIENIE Skargą z dnia 3 listopada 2010r. M. D. wniósł o 1) zobowiązanie przez Sąd Szefa CBA do rozpatrzenia w terminie 14 dni od dnia wydania wyroku, wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 1 września 2010 r. poprzez umorzenie postępowania kontrolnego z uwagi na utratę mocy obowiązującej przez przepisy prawa, na podstawie których było prowadzone, w szczególności art. art. 22ust. 4-10 oraz art. 40 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708 ze zm.), jak również na utratę mocy przez przepisy Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie zakresu, warunków i trybu przekazywania CBA informacji (...) (Dz. U. Nr 177, poz. 1310) alternatywnie: 2) gdyby Sąd uznał, iż pismo Dyrektora Zarządu Postępowań Kontrolnych CBA M. K. z dnia [...] października 2010 r. doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 14 października 2010 r., zostało sporządzone i podpisane na podstawie upoważnienia Szefa CBA, i tym samym stanowiło rozpoznanie wezwania skarżącego z dnia 1 września 2010 r., powołanego powyżej, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wnoszę skargę na czynności kontrolne funkcjonariuszy CBA w postępowaniu kontrolnym prowadzonym wobec M. D. w okresie od dnia [...] lipca 2010 r. do dnia [...] września 2010 r. Ostatecznie na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2010r. strona skarżąca sprecyzowała skargę podtrzymując żądanie pkt 1 skargi jako skargę na bezczynność Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, iż w dniu [...] lipca 2010 r. Szef CBA rozpoczął kontrolę prawidłowości i prawdziwości oświadczeń o stanie majątkowym składanych w latach [...] przez M. D., w związku ze sprawowaniem mandatu [...] oraz funkcji [...], a także przestrzegania przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 216, poz.1584 ze zm.). W tym też dniu doręczono mu upoważnienie nr [...] do prowadzenia kontroli. W dniu [...] sierpnia 2010 r., prowadzący postępowanie poinformował, iż wszelkie czynności są prowadzone w granicach aktualnie obowiązujących przepisów prawa, a więc z uwzględnieniem treści wyroku Trybunały Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 2009 r., ( K 54/07) przyjmując, iż prawo nie zostało w niniejszej sprawie naruszone. Skarżący w dniu 1 września 2010 r. wniósł wezwanie do Szefa CBA o usunięcie naruszenia prawa, które winno skutkować umorzeniem wszczętego postępowania kontrolnego. W dniu 14 października 2010 r. skarżący otrzymał stanowisko Dyrektora Zarządu Postępowań Kontrolnych CBA M. K. podtrzymujące wcześniejsze stanowisko, w którym wniosek o umorzenie postępowania kontrolnego, jako wszczętego i prowadzonego na podstawie przepisów ustawy, które utraciły moc obowiązująca uznał za bezpodstawny. Zdaniem skarżącego otrzymane w dniu 14 października 2010 r. pismo zostało podpisane przez Dyrektora Departamentu Postępowań Kontrolnych i jako takie nie zwiera wzmianki na temat faktu, iż podpisano je z upoważnienia Szefa CBA. Jednocześnie do dnia złożenia skargi Szef CBA nie doręczył skarżącemu własnego stanowiska w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 1 września 2010 r co świadczy o tym , że pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Na wstępie należy wskazać, iż Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając. czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U nr 153, po.1270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8)bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie do art. 52 § 1, skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej (inne niż decyzje lub postanowienia) dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Według art. 53 § 3, wspomniane wezwanie należy wnieść w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się (np. w wyniku stosownego zawiadomienia) lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu czynności. Skargę na innego rodzaju akty lub czynności wnosi się w terminie trzydziestu dni od doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Zgodnie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tj. w sprawach na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z powyższych regulacji wynika, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powołanych wyżej przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ( nieobligatoryjna) nie przybiera formy postanowienia ani decyzji administracyjnej i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że skoro na odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to tym samym skarga ta nie przysługuje na bezczynność organu polegającą na braku odpowiedzi na takie wezwanie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę na bezczynność Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego jako niedopuszczalną.