VII SAB/Wa 2/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. T. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 29 sierpnia 2015 r. C. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego. W ocenie skarżącej organ był bezczynny w stosunku do osób, które samowolnie pobudowały budynek mieszkalny na działce skarżącej i działa przewlekle, bowiem nie nakazał rozbiórki ani nie wstrzymał budowy budynku. Zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2016 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie dowodu wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego skierowanego do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 k.p.a. Na wykonanie powyższego wezwania zakreślono termin 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono skarżącej w dniu 1 lutego 2016 r. (k. 16), zatem termin do usunięcia stwierdzonych braków upływał z dniem 8 lutego 2016 r. W piśmie z dnia 4 lutego 2016 r. skarżąca przedstawiła argumenty, które w jej ocenie świadczą, że organ był bezczynny. Skarżąca wniosła ponadto o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 9 marca 2016 r. umorzono postępowanie w przedmiocie prawa pomocy z uwagi na fakt, że przed wszczęciem postępowania, przyznano C. T. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie VII SO/Wa 2/16. Oznacza to, że skarżąca w niniejszej sprawie nie ma obowiązku ponoszenia kosztów sądowych i będzie reprezentowana przez adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w punktach 1-5 ww. artykułu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Za niedopuszczalną uznaje się skargę, która została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Powyższe wyliczenie środków ma charakter przykładowy i należy uznać, że w wypadku skargi na bezczynność środkiem takim będzie zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23), zwanej dalej w skrócie "k.p.a." (por. W. Chróścielewski, Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego, PiP 2004, z. 3, s. 65). Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonych w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika, że skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie złożyła żadnego przysługującego jej środka zaskarżenia, tj. zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu nadzoru budowlanego wyższego stopnia. W konsekwencji Sąd uznał, że skarżąca nie wyczerpała trybu określonego w art. 37 k.p.a., który stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, to skarga jest niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.