VII SAB/Wa 20/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J. H. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] I. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do wydania aktu; II. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] grzywnę w wysokości 300 zł (trzysta złotych); IV. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz skarżącego J. H. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem rozpoznania Sądu jest skarga J. H., którą skarżący wniósł pismem z dnia [...] styczna 2015 r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], w związku z nierozpoznaniem dwóch pism z dnia [...] czerwca 2012 r. i z dnia [...] września 2012 r. w sprawie linii energetycznej NN wraz ze słupami oraz piwnicy betonowej pobudowanych na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...]. Jak wynika z akt sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] miał ponownie rozpatrzyć ww. sprawę bowiem poprzednie rozstrzygnięcia organów: postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie linii energetycznej NN wraz ze słupami oraz piwnicy betonowej pobudowanych na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...] oraz postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji – prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 415/13, zostały uchylone. Po zwrocie akt administracyjnych, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. zawiadomił skarżącego, że w dniu [...] września 2014 r. zostanie przeprowadzona kontrola ww. linii i piwnicy betonowej zlokalizowanych na działce nr geod. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...]. J. H. (dalej skarżący), przed wniesieniem skargi na bezczynność pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. złożył zażalenie na podstawie art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. uznał zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za zasadne i wyznaczył termin 30 dniowy na rozpatrzenie wniosku z dnia [...] czerwca 2012 r. i z dnia [...] września 2012 r. w sprawie linii energetycznej NN wraz ze słupami oraz piwnicy betonowej pobudowanych na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...]. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził, że nie pozostaje w bezczynności. Wskazał, że wobec nie dopuszczenia przez skarżącego osób kontrolujących do wejścia na przedmiotową działkę w celu dokonania oględzin obiektów tam zlokalizowanych i oświadczenia J. H., że nie chce aby PINB w [...] zajmował się tą sprawą oraz żądaniem przekazania jego wniosków do Starosty [...] – postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...] umorzył postępowanie administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Skarżący bowiem, przed wniesieniem skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], złożył zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz.U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), cyt. dalej p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a. Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). W myśl art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). W przedmiotowej sprawie organ nie rozpoznał sprawy w terminie wskazanym w art. 35 k.p.a., ani w wyznaczonym przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego 30-dniowym terminie. Decyzję o umorzeniu postępowania organ wydał dopiero w dniu [...] lutego 2015 r. Zgodnie z treścią art. 149 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu przed rozpatrzeniem przez Sąd skargi na bezczynność wyłącza możliwość jej uwzględnienia. W takiej sytuacji postępowanie sądowo-administracyjne w sprawie bezczynności staje się bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie w dniu [...] lutego 2015 r. została wydana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie linii energetycznej NN wraz ze słupami oraz piwnicy betonowej pobudowanych na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...]. Skoro decyzja organu została wydana po wpływie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale przed jej rozpoznaniem przez Sąd, uznać należy, że organ załatwił sprawę, zaś postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, gdyż w jego toku wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestała istnieć sprawa sądowo-administracyjna, Z tych też względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało w niniejszej sprawie umorzyć postępowanie sądowe w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, albowiem wobec wydania już tego aktu, postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Ponadto, stosownie do wymogu wynikającego z treści art. 149 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przejawem rażącego naruszenia prawa przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] było rażące naruszenie przepisu postępowania - art. 35 § 3 k.p.a., polegające na znacznym i nieuzasadnionym przekroczeniu terminu załatwienia przedmiotowej sprawy administracyjnej oraz art. 36 § 1 k.p.a., na skutek niepowiadomienia stron o dalszej przyczynie zwłoki i przekroczeniu terminu wyznaczonego na podstawie art. 37 k.p.a. Wskutek tego nastąpiło znaczne i nieuzasadnione przekroczenie terminu rozpatrzenia sprawy wynikającego z art. 35 § 3 k.p.a. Stanowi to niewątpliwie rażące naruszenie normy wynikającej z tego przepisu i godzi w przewidzianą w art. 12 k.p.a. zasadę szybkości postępowania administracyjnego Za uzasadnione Sąd uznał również wymierzenie organowi grzywny na mocy art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. Sąd ustalił jej wysokość na kwotę 300 zł, uznając ją za adekwatną (współmierną) do stopnia naruszenia prawa. Zdaniem składu orzekającego, wysokość tej grzywny spełni swą rolę represyjną (ukaranie za przewlekłe prowadzenie postępowania), ale i prewencyjną, mającą na celu uniknięcie w przyszłości postępowania organu prowadzącego do bezczynności w załatwieniu sprawy. Z uwagi na zgłoszenie przez skarżącego wniosku o przyznanie sumy pieniężnej zamiast wymierzania organowi grzywny, wyjaśnić należy, że zarówno orzeczenie o wymierzeniu grzywny, jak i przyznaniu sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. Wybór zastosowanego środka zależy od uznania Sądu, albowiem ustawodawca zastosował w tym przypadku alternatywę. W ocenie Sądu, jak już wskazano powyżej, wymierzenie organowi grzywny w wysokości 300 zł, zamiast przyznania stronie skarżącej sumy pieniężnej, spełni swoją rolę represyjno–prewencyjną. Sąd miał również na uwadze, że skarżący w żaden sposób nie uzasadnił wniosku o przyznanie sumy pieniężnej, nie wykazał w jakim stopniu niezałatwienie sprawy w terminie przyczyniło się do wyrządzenia krzywdy. Mając powyższe na uwadze, Sąd - w przedmiocie zobowiązania organu do wydania orzeczenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe - pkt I sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1a tej ustawy, orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 tej ustawy orzekł jak w pkt III sentencji wyroku, a kosztach postępowania - pkt IV sentencji - na podstawie art. 201 i 210 § 2 tej ustawy.