VII SAB/Wa 20/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej J. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. akt VII SAB/Wa 20/15 na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. H. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S: I. umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. do wydania aktu; II. stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. wymierzył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w S. grzywnę w wysokości 300 zł (słownie: trzysta złotych); IV. zasądził od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. na rzecz skarżącego J. H. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powyższy wyrok został doręczony skarżącemu w dniu 13 lipca 2016 r. wraz z pouczeniem o możliwości, terminie i trybie wniesienia skargi kasacyjnej, w tym o obowiązku jej sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika (karta 68 akt sądowych). W dniu [...] lipca 2016 r. skarżący nadał w placówce pocztowej pismo, w którym wniósł o: 1) zmianę punktu III wyroku Sądu z dnia 23 czerwca 2016 r. przez wymierzenie organowi grzywny w kwocie 5.000 zł; 2) uzupełnienie ww. wyroku "o zatajone wnioski nr 2 skargi z dnia [...] stycznia 2015 r." W wykonaniu zarządzenia z dnia [...] lipca 2016 r. wezwano skarżącego do sprecyzowania - w terminie 7 dni - czy pismo z dnia [...] lipca 2016 r. w zakresie: - punktu 1 jest: skargą kasacyjną od wyroku Sądu z dnia 23 czerwca 2016 r. w zakresie punktu III ww. wyroku dot. wymierzenia organowi grzywny, czy wnioskiem o zmianę pkt. III ww. wyroku Sądu; - punktu 2 przez wskazanie o jakie " zatajone wnioski nr 2" skarżący żąda uzupełnienia wyroku Sądu z dnia 23 czerwca 2016 r. Jednocześnie poinformowano skarżącego o treści art. 156, art. 157, art. 158, art. 173 § 1, art. 175 § 1, art. 176, art. 177 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej p.p.s.a. Skarżący nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że Sąd potraktował wniosek skarżącego z dnia 15 lipca 2016 r. jako skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2016 r., z uwagi na to, że skarżący w istocie zakwestionował w ww. piśmie treść merytorycznego uzasadnienia wyroku z dnia 23 czerwca 2016 r. Podkreślić należy, że skarżący żądał w ww. piśmie zmiany punktu III tego wyroku przez wymierzenie organowi grzywny w kwocie 5.000 zł oraz uzupełnienia ww. wyroku o "zatajone wnioski nr 2 skargi z dnia [...] stycznia 2015 r.", tj. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 10.000 zł. Wskazać należy, że Sąd w punkcie III powyższego wyroku wymierzył organowi grzywnę w wysokości 300 zł. Natomiast w uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że: "Z uwagi na zgłoszenie przez skarżącego wniosku o przyznanie sumy pieniężnej zamiast wymierzania organowi grzywny, wyjaśnić należy, że zarówno orzeczenie o wymierzeniu grzywny, jak i przyznaniu sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. Wybór zastosowanego środka zależy od uznania Sądu, albowiem ustawodawca zastosował w tym przypadku alternatywę. W ocenie Sądu, jak już wskazano powyżej, wymierzenie organowi grzywny w wysokości 300 zł, zamiast przyznania stronie skarżącej sumy pieniężnej, spełni swoją rolę represyjno–prewencyjną. Sąd miał również na uwadze, że skarżący w żaden sposób nie uzasadnił wniosku o przyznanie sumy pieniężnej, nie wykazał w jakim stopniu niezałatwienie sprawy w terminie przyczyniło się do wyrządzenia krzywdy." Mając na uwadze treść pisma skarżącego z dnia [...] lipca 2016 r. oraz uzasadnienie wyroku z dnia 23 czerwca 2016 r. Sąd uznał wniosek skarżącego z dnia [...] lipca 2016 r. jako skargę kasacyjną od wyroku z dnia 23 czerwca 2016 r., pomimo tego, że skarżący nie wypowiedział się czy jego pismo z dnia [...] lipca 2016 r. jest skargą kasacyjną. Skarga kasacyjna skarżącego, wniesiona pismem z dnia [...] lipca 2016 r., podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Zgodnie z § 2, przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Na podstawie art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie należy do żadnej z kategorii podmiotów wymienionych w art. 175 p.p.s.a. Nie jest osobą upoważnioną przez przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do samodzielnego sporządzenia skargi kasacyjnej. W postanowieniu z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 19/12 (lex nr 1113639), Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przez pojęcie "sporządzenie skargi" należy rozumieć zarówno jej napisanie jak i podpisanie, gdyż wyłącznie podpis oznacza i wprost określa podmiot, który skargę sporządza. Jeśli zatem skargę kasacyjną, jak to ma miejsce w sprawie, podpisał osobiście skarżący, niebędący profesjonalnym pełnomocnikiem, oznacza to, że również ją sporządził. W związku z powyższym uznać należy, że skarga kasacyjna skarżącego została sporządzona przez osobę nieuprawnioną, a zatem jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 w związku z art. 175 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.