VII SAB/Wa 210/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. O. na bezczynność Prezydenta Miasta W., postanawia: - odrzucić skargę - T. O. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta W. polegającą na niewydaniu aktu administracyjnego o: a) wypełnieniu protokołu powypadkowego dotyczącego wypadku w dniu [...] września 2002 r. – rozboju na osobie skarżącej przed budynkiem zamieszkania, zgodnie z danymi z prawidłowej obdukcji z [...] października 2002 r.; b) "o kontynuacji przez nią zatrudnienia u wskazanego organowi prowadzącemu szkoły samorządowe następcy prawnego, rozwiązanego z dniem [...] sierpnia 2007 r. Zespołu Szkół nr [...] im. [...] to jest w [...] Centrum Edukacji Kulturalnej im. [...] w W. na stanowisku nauczyciela języka polskiego stopnia mianowanego, faktycznie od 1 września 2001 r. stopnia dyplomowanego, po zastosowaniu przez Sąd intertemporalnej wykładni przepisów przejściowych, obowiązujących do 5 kwietnia 2003 r., zatrudnianego wyłącznie na czas nieokreślony przez mianowanie, egzaminatora Okręgowej i Centralnej Komisji Egzaminacyjnej w W."; c) obowiązku wypłacenia jej odszkodowania w wysokości kwoty z odsetkami należnej z polisy ubezpieczeniowej w grupowym ubezpieczeniu na życie, przetrzymanej w rozwiązanym Zespole Szkół nr [...] w W. do daty jego faktycznego rozwiązania w 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z § 2 ww. artykułu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 , podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie z § 3 tegoż artykułu, Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W przedmiotowej sprawie przedmiotem zaskarżenia nie jest żaden z powołanych wyżej aktów, czynności ani też bezczynność w ww. sprawach. Przepisy prawa nie przewidują wydawania aktu administracyjnego we wskazanych przez skarżącą sprawach. Skarga na bezczynność we wskazanych sprawach nie mieści się w katalogu spraw rozpatrywanych przez sądy administracyjne. Skarga taka nie dotyczy rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie, stąd nie można jej uznać za wniesioną na bezczynność przy wydaniu decyzji lub postanowienia. Nie dotyczy też czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, bowiem nie rodzi żadnych uprawnień czy obowiązków po którejś ze stron sprawy administracyjnej. Nie może być też zatem zakwalifikowane jako czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa jest w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe należało uznać ww. skargę za niedopuszczalną i jako taka podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.