VII SAB/Wa 210/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 29 września 2012 r. M. S. wniosła skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zarzucając organowi nierozpoznanie jej odwołania od decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] nakazującej wykonanie naprawy sklepienia w ostatniej piwnicy od strony północno-wschodniej budynku przy [...], w terminie 6 miesięcy od uprawomocnienia się decyzji. Zarządzeniem z dnia 31 października 2012 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., skierowanego do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego złożonego do tego organu przed wniesieniem skargi na bezczynność. W piśmie z dnia 10 listopada 2012 r. skarżąca przedstawiła przebieg postępowania w sprawie i poinformowała Sąd, iż nie wnosiła do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z powyższego wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku bezczynności organu administracji takim środkiem zaskarżenia jest przewidziane w art. 37 k.p.a, zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a złożone do organu wyższego stopnia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jeżeli nie ma organu wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. W niniejszej sprawie jak wynika z akt sprawy, skarżąca przed wniesieniem skargi do sądu na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. tj. nie wezwała ww. organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarga złożona na bezczynność organu administracji, bez wcześniejszego środka w postaci wezwania tegoż organu do usunięcia naruszenia prawa jest niedopuszczalna i na mocy art. art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a podlega odrzuceniu. Z tego też względu orzeczono, jak w sentencji postanowienia.