VII SAB/Wa 213/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Z.-E. na bezczynność organu postanawia: odrzucić skargę. K. Z.-E. wniosła skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie niepoznania odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r., nr [...]. Wskazała, że do dnia wniesienia skargi (17 października 2011 r.) postępowanie przed Wojewodą [...] nie zostało zakończone pomimo wydania przez Wojewodę [...] postanowienia o wyznaczeniu nowego terminu do załatwienia sprawy – do dnia 26 sierpnia 2011 r. W odpowiedzi na skargę z dnia 18 listopada 2011 r. Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarżąca nie wniosła uprzednio zażalenia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na niezałatwienie sprawy w terminie, o czym stanowi art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a. Zarządzeniem z dnia 26 stycznia 2012 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie zażalenia skierowanego do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jako organu wyższego stopnia, na nierozpatrzenie przez Wojewodę [...] w ustawowym terminie odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r., nr [...]. Pismem z dnia 14 lutego 2012 r. skarżąca poinformowała Sąd, iż nie wnosiła zażalenia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z powyższego wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku bezczynności organu administracji takim środkiem zaskarżenia jest przewidziane w art. 37 k.p.a, zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a, złożone do organu wyższego stopnia. W niniejszej sprawie jak wynika z akt sprawy, skarżąca przed wniesieniem skargi do sądu na bezczynność Wojewody [...] nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. tj. nie wniosła stosownego zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia, w tym przypadku do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarga złożona na bezczynność organu administracji, bez wcześniejszego środka w postaci zażalenia do organu wyższej instancji nad organem właściwym do załatwienia sprawy jest niedopuszczalna i na mocy art. art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a podlega odrzuceniu. Z tego też względu orzeczono, jak w sentencji postanowienia.