VII SAB/Wa 22/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2009 r. sprawy ze skargi D. M. w przedmiocie bezczynności Wójta Gminy M. postanawia: odrzucić skargę D. M. Pismem z dnia 5 lutego 2009 r. D. M. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy M. W piśmie z dnia 9 lipca 2008 r. zwrócił się z prośbą o umożliwienie przedłużenia o około 20 – 30 m kanalizacji do działki nr [...] oraz [...], a następnie pismem z 24 listopada 2008 r. o udzielenie wyjaśnień w formie pisemnej w związku z dotychczasowym brakiem jakiejkolwiek reakcji organu i wskazanie podstawy prawnej w oparciu o którą inwestycja jest realizowana. W odpowiedzi Wójt Gminy M. pismem z dnia 15 grudnia 2008 r. poinformował, że zakończony został etap uzgodnień dla wsi K. rozpoczęty około 2006 r., a uwzględnienie wniosku skarżącego spowodowałoby przedłużenie wykonania dokumentacji i wiązałoby się z poniesieniem dodatkowych kosztów związanych z opracowaniem nowych map i przeprowadzeniem kolejnych uzgodnień. Skarżący zwracał się więc do Wójta o udzielenie informacji w formie pisemnej, który to sposób załatwiania sprawy nie wymagał od organu wydania orzeczenia wymienionego w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej ppsa), a tylko na bezczynność organów w przypadkach określonych w tym przepisie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Właściwość sądu administracyjnego w zakresie bezczynności organu administracji wynika bowiem z przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ppsa., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego paragrafu. Sąd rozpatruje skargi na bezczynność organu w sprawach dotyczących wydania decyzji administracyjnej, postanowienia wydawanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydawanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, czy też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 52 § 1 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, przewidziany w ustawie taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku bezczynności organu administracji takim środkiem zaskarżenia jest przewidziane w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa, złożone do organu wyższego stopnia. W wykonaniu zarządzenia z dnia 6 maja 2009 r. skarżący wezwany został do przedłożenia dowodów czy skarżący wyczerpał środki przewidziane w art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego. Do dnia rozprawy 2 września 2009 r. skarżący nie wykonał w/w. zarządzenia zaś na rozprawie jego pełnomocnik oświadczył, że zażalenie do organu wyższego stopnia nie było składane. Skarga na bezczynność organu administracji, bez wcześniejszego wniesienia środka w postaci zażalenia do organu wyższej instancji nad organem właściwym do załatwienia sprawy jest niedopuszczalna i z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu. Jak wyżej wskazano odrzucenie skargi w niniejszej sprawie uzasadnia okoliczność niedopuszczalności skargi na bezczynność (bowiem sposób załatwienia pism skarżącego nie wymagał wydania przez organ orzeczenia przewidzianego w art. 3 § 2 pkt 1-4 ppsa); a nawet w przypadku gdyby skarga na bezczynność było dopuszczalna jej odrzucenie byłoby uzasadnione niewyczerpaniem przez skarżącego środków przewidzianych w art. 37 kpa.