VII SAB/Wa 222/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w B. na przewlekłość postępowania administracyjnego prowadzonego przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w przedmiocie naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia (WE) nr 261/2004 postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 16 października 2019 r. F. sp. z o.o. z siedzibą w B., reprezentowana przez J. K., wniosła skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w sprawie naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia (WE) nr 261/2004 o znaku: [...]. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z 22 listopada 2019 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do złożenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, pełnomocnictwa procesowego do działania w jej imieniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpisu z KRS). Wezwanie wraz z pouczeniem o sposobie wykonania i konsekwencjach jego niewykonania doręczono pełnomocnikowi skarżącej 3 grudnia 2019 r. W zakreślonym terminie zostało nadesłane pismo przewodnie z 9 grudnia 2019 r., do którego załączone zostały kopia pełnomocnictwa do reprezentacji przez skarżącą pasażera (J. J.) w postępowaniach cywilnoprawnych oraz administracyjnoprawnych, a także kopia pełnomocnictwa udzielonego przez spółkę jej pracownikowi – J. K.. Pismo przewodnie podpisała A. R., natomiast na kopiach obu pełnomocnictw znajdowała się adnotacja "za zgodność z oryginałem" uzupełniona o podpis odpowiadający podpisowi A. R. znajdującemu się na piśmie z 9 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej: p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przy czym, przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Właściwe zastosowanie tych przepisów daję sądowi administracyjnemu pewność, że dana osoba jest rzeczywiście upoważniona do dokonania konkretnej czynności procesowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w szczególności podpisania skargi. Jednocześnie, gdy strona skarżąca jest reprezentowana w postępowaniu przez pełnomocnika, jest on zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. W myśl art. 48 § 3 p.p.s.a., zamiast oryginału dokumentu może zostać złożony odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym, doradcą podatkowym lub radcą Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. Wobec tego, że stroną, która wniosła w niniejszej sprawie skargę, był podmiot wymieniony w art. 28 § 1 p.p.s.a., zasadnie skarżąca została wezwana do złożenia dokumentu określającego umocowanie do jej reprezentowania przez J. K.. Obowiązku wykazania swojego umocowania strona wezwana nie wykonała, albowiem uczynienia zadość temu obowiązkowi nie może stanowić nadesłanie kopii pełnomocnictwa, w którym J. J. upoważniła stronę skarżącą do działania w jej imieniu, jak również pełnomocnictwa udzielonego J. K. przez skarżącą spółkę do jej reprezentowana przed sądami administracyjnymi. Przesyłając oba dokumenty, skarżąca nie nadesłała bowiem odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynikałoby uprawnienie Prezesa Zarządu – A. R. do reprezentowania spółki, w szczególności udzielenia pełnomocnictwa J. K. zgodnie z art. 35 § 2 p.p.s.a.. Mimo, że w piśmie przewodnim skarżąca wskazała, iż załącza odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, to nie został on faktycznie do przesyłki dołączony, co sprawia, że czynności podjęte w sprawie przez A. R. nie mogą być traktowane jako dokonane w imieniu strony skarżącej. Przyjęcie, że w sprawie nie został uzupełniony w terminie brak formalny w zakresie przedłożenia dokumentu wykazującego umocowanie do działania w sprawie jest również skutkiem uznania przez Sąd, iż z dokumentów przesłanych przy piśmie z 9 grudnia 2019 r. nie wynika, aby były one odpisami w rozumieniu art. 48 § 3 p.p.s.a., ponieważ sposób ich poświadczenia sprowadzający się do posłużenia się adnotacją "za zgodność z oryginałem" i złożenia podpisu, nie tylko nie odpowiada w pełni treści art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2019 r. poz. 1513) i art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2115), ale przede wszystkim nie pozwala stwierdzić, że poświadczenia dokonała osoba wymieniona w art. 48 § 3 p.p.s.a. Ten ostatni wniosek Sąd formułuje w związku ze stwierdzeniem, że przedłożone dokumenty nie potwierdzają, że A. R., która złożyła podpis, jest adwokatem lub radcą prawnym, a równocześnie pozostaje podmiotem, który jest uprawniony do działania w imieniu skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny jedynie na marginesie wyjaśnia, że strona skarżąca nie mogła wnieść skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, jeżeli postępowanie to dotyczyło praw przysługujących J. J. jako pasażerowi. Wyjaśnienie złożone w piśmie z 9 grudnia 2019 r. wskazujące, że strona skarżąca na podstawie udzielonego jej pełnomocnictwa posiada interes prawny w niniejszym postępowaniu nie znajduje podstawy w art. 50 § 1 p.p.s.a. i opiera się na mylnym rozróżnieniu skarżącego jako strony postępowania i podmiotu, który skarżącego może w postępowaniu sądowoadministracyjnym reprezentować. Nie uwzględnia przy tym treści art. 35 § 1 p.p.s.a. Z uwagi na to, że pomimo prawidłowego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi i pouczenia o skutkach niezastosowania się do wezwania, strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując się do dyspozycji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., był zobligowany do jej odrzucenia.