VII SAB/Wa 223/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2013 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność Prezydenta [...] postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe, II. zasądzić od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. (data sporządzenia) skarżąca [...] z o. o., zawiadomiła Sąd o wydaniu przez Prezydenta [...] - organ którego bezczynność Spółka zaskarżyła, decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013r. (o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.) Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z powyższego wynika, że nakazanie wydania decyzji administracyjnej możliwe jest, gdy organ nie rozstrzygnął toczącej się przed nim sprawy. Celem skargi na bezczynność jest bowiem ostatecznie wydanie żądanego aktu, którego organ nie wydał pomimo istnienia prawnego obowiązku w tym zakresie. Ewentualne zobowiązanie organu do wydania decyzji nie jest możliwe, gdy organ decyzję taką wydał, choćby nawet naruszył przy tym terminy, określone w przepisach ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, przewidziane dla załatwiania spraw. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, Prezydent [...] po wniesieniu przez skarżącą Spółkę skargi na bezczynność, rozpatrzył wniosek inwestora z dnia [...] czerwca 2012r. i wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013r. (o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę nawierzchni drogi wewnętrznej [...] wraz z infrastrukturą na wskazanych działkach), zatem przestał być w bezczynności. W takim stanie faktycznym rozpoznanie skargi na bezczynność Prezydenta [...] stało się bezprzedmiotowe, ponieważ w dacie wydawania decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. i przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd ustała bezczynność organu. Dlatego postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na bezczynność organu winno ulec umorzeniu jako bezprzedmiotowe (uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, LEX nr 463487). W ocenie Sądu, skoro w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, a następnie w związku ze złożeniem skargi na bezczynność wydał wymagane rozstrzygnięcie, to tym samym uwzględnił skargę na bezczynność w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę do dnia rozpoczęcia rozprawy. Rozstrzygnięcie zatem w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w przepisie art. 201 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.