VII SAB/Wa 225/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. R. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] w przedmiocie wykonania wyroku postanawia: odrzucić skargę. L. R. ("skarżący"), pismem z [...] sierpnia 2021 r. wniósł skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2011 r., w sprawie sygn. akt VII SAB/Wa 29/11, w przedmiocie decyzji dotyczącej prowadzonych robót budowlanych w budynku przy ul. Z. w P.. Skarżący wskazał, że Sąd wydał wyrok, w którym zobowiązał PINB w W. do wydania aktu w niniejszej sprawie. Dalej skarżący podniósł, że kontaktował się w niniejszej sprawie z organem osobiście oraz telefonicznie. Dnia 1 grudnia 2013 r. otrzymał pismo o nowym terminie załatwienia sprawy i od tamtego czasu przez okres 8 lat nie otrzymał decyzji w niniejszej sprawie. Skarga została przekazana organowi w celu udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, wskazując, że [...] września 2021 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w W. zakończył postępowanie administracyjne, wydając decyzję nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2021, poz. 137) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2000 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.) – dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Pojęcie bezczynności zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) – dalej k.p.a. I tak bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. Z treści przywołanej definicji normatywnej należy wywieść, iż organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie skarżący, co prawda wniósł skargę na bezczynność organu odwoławczego przed zakończeniem postępowania, jednakże skargę złożył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w związku z czym skarga została przekazana organowi w celu udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt administracyjnych. Skarga została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez organ wraz z odpowiedzią na skargę (data nadania [...] października 2021r.) już po zakończeniu postępowania administracyjnego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] września 2021 r. nr [...]. Przytoczony stan faktyczny wskazuje, że skarga nie może odnieść skutku i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Powyższe potwierdza także podjęta przez Naczelny Sąd Administracyjny 22 czerwca 2020 r. uchwała w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdzono, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie Sąd w pełni aprobuje ten pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego. Uwzględniając powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.