VII SAB/Wa 226/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie rozpoznania wniosków i skarg postanawia: odrzucić skargę. Skarżący T. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie rozpoznania wniosków i skarg. W uzasadnieniu skargi skarżący wniósł m.in. o "zobowiązanie Prokuratora Generalnego do rozpoznania i rozstrzygnięcia wniosków i skarg, w tym także zawiadomień dotyczących nie tylko Polaka T. K., lecz także milionów innych Polaków, chodzi m.in. o naliczanie, rozliczanie oraz wręcz korupcyjne dokonywanie potrąceń ze świadczeń emerytalnych i rentowych ZUS, oszustwa w korzystaniu z usług medycznych, dostawy i rozliczania należności za media jak wodę, prąd, gaz ciepło i śmieci oraz wiele innych oszustw za wiedzą i udziałem funkcjonariuszy publicznych". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] maja 2020 r. do Prokuratury Krajowej wpłynęła korespondencja T. K. określona jako skarga na bezczynność Prokuratora Generalnego. Skarżący zaznaczył, iż jest to już kolejna skarga dotycząca Prokuratora Generalnego, któremu zarzucił lekceważące i pogardliwe traktowanie na przestrzeni 15 lat oraz udział w tworzeniu "haków" wobec jego osoby. Organ wskazał, że wniesiona skarga ma bardzo ogólnikowy charakter, a w szczególności nie wynika z niej, na czym miałaby polegać zarzucana organowi bezczynność, co uniemożliwia rzeczowe odniesienie się. Ponadto organ zaznaczył, iż korespondencja T. K. wpływająca do Prokuratury Krajowej jest na bieżąco rozpoznawana i w zależności od jej treści, udzielane są odpowiedzi albo jest niezwłocznie przekazywana do właściwych podległych jednostek organizacyjnych prokuratury lub do innych kompetentnych w danej kwestii organów. Podkreślił ponadto, że z treści skargi wynika, że w ogólny sposób zarzuca on Prokuratorowi Generalnemu bezczynność w odniesieniu do jego korespondencji w postaci zawiadomień o przestępstwie oraz wniosków składanych w toku postępowań karnych, a zatem dotyczy działalności organu niebędącego organem administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2019 r., poz. 740), prokuratura wykonuje zadania w zakresie ścigania przestępstw oraz stoi na straży praworządności. Zadania te Prokurator Generalny, Prokurator Krajowy i pozostali zastępcy Prokuratora Generalnego oraz podlegli im prokuratorzy wykonują poprzez czynności określone w art. 3 § 1 powołanej ustawy Prawo o prokuraturze, a nie poprzez wydawanie decyzji, postanowień, bądź innych aktów z zakresu administracji publicznej. Wobec tego ich działania nie podlegają kontroli sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi, w szczególności, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. W ocenie Sądu sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej enumeratywnie w art. 3 § 2-4 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Ponadto, w myśl art. 4 p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, ale tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. (art. 3 § 2 pkt 8). Dotyczy to sytuacji, w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Skarga na bezczynność organów przysługuje bowiem tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.), w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tam gdzie wydawane są pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zaznaczyć więc należy, iż skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1101/08, lex nr 552736). W niniejszej sprawie skarżący domaga się od organu rozpoznania i rozstrzygnięcia wniosków i skarg oraz zawiadomień, nie domaga się przy tym wydania w sprawie konkretnego aktu administracyjnego (tj. decyzji, czy postanowienia). Nie żąda też od organu innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, które dotyczyłyby jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Domaga się natomiast zajęcia stanowiska w sprawie "rozpoznania i rozstrzygnięcia wniosków i skarg, w tym także zawiadomień dotyczących m.in. o naliczanie, rozliczanie oraz wręcz korupcyjne dokonywanie potrąceń ze świadczeń emerytalnych i rentowych ZUS, oszustwa w korzystaniu z usług medycznych, dostawy i rozliczania należności za media jak wodę, prąd, gaz ciepło i śmieci oraz wiele innych oszustw za wiedzą i udziałem funkcjonariuszy publicznych". Pismo skarżącego skierowane do organu nie stanowiło żadnego środka zaskarżenia, nie było też złożone w toku trwającego postępowania administracyjnego. Zawierało ono natomiast wnioski dotyczące różnych dziedzin i - w ocenie Sądu - stanowiło w istocie skargę przewidzianą w art. 227 i następnych ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: "k.p.a."). W związku z powyższym Sąd przyjął, iż skarżący zarzucił organowi bezczynność polegającą na nierozpoznaniu skargi wniesionej w trybie postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 227 - 240 k.p.a.). Przy czym Sąd wskazuje, że czynność podjęta przez organ na skutek skargi wniesionej w ww. trybie, nie może stanowić przedmiotu skargi do sądu administracyjnego, nie należy bowiem do spraw wymienionych w art. 3 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie jest właściwy rzeczowo w takich sprawach, tj. nie ma kompetencji do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. To zaś oznacza, iż ewentualna bezczynność organu w tym zakresie nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Mając powyższa na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.