VII SAB/Wa 227/11

Sygnatura akt VII SAB/Wa 227/11 POSTANOWIENIE Dnia 17 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W., J. W., M. W. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia: odrzucić skargę. W dniu 18 października 2011 r. (data nadania) M. W., J. W. i M. W. wnieśli do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego pismo zatytułowane skarga i stanowiące -zgodnie z jego treścią- zażalenie przewidziane w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej zw. k.p.a., a dotyczące bezczynności [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W piśmie tym wnoszący wskazali na nierozpoznanie przez ww. organ wojewódzki ich odwołania od decyzji z [...] października 2009 r. nr [...]. Powołali przy tym art. 35, art. 36 i art. 37 k.p.a. W odpowiedzi na powyższe wystąpienie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił skarżącym wyjaśnień pismem z 28 października 2011 r. wskazując w nim, że [...] WINB rozpatrzył odwołanie i w dniu [...] stycznia 2010 r. wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję nr [...]. W dniu 18 listopada 2011 r. M. W., J. W., M. W. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie polegającą (jak wynika z niej) na niezałatwieniu przez ten organ złożonej przez nich skargi w sprawie bezczynności [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Po zapoznaniu się z treścią skargi Sąd przyjął, iż stanowi ona skargę na bezczynność GINB polegającą na niezałatwieniu pisma skarżących wniesionego do tego organu w dniu 18 października 2011 r. w trybie art. 37 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej zw. p.p.s.a., sąd administracyjny rozpoznaje skargę na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w pkt 1-4a p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, iż ustawodawca przewidział wniesienie skargi na bezczynność organów tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. oraz w tych, których zapadają pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego. Zatem, skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wskazać też trzeba, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Dostrzec jednocześnie należy, iż taka sytuacja ma miejsce w szczególności, gdy skarga na bezczynność zostanie złożona w związku z aktem, który nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie skarżący złożyli skargę na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (czyli organu nadrzędnego) w związku w zażaleniem złożonym w trybie art. 37 k.p.a. Zauważyć należy, że rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. nie następuje w formie decyzji, ani postanowienia, na które przysługiwałoby zażalenie, ale w drodze czynności nadzorczej, która nawet gdyby była ujęta w formę postanowienia, nie mogłaby być zaskarżona do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2001 r. IVSAB 177/00 niepubl.). Należy również zaznaczyć, że wyczerpanie trybu zażaleniowego określonego w art. 37 k.p.a. warunkuje wniesienie skargi na bezczynność, ale na bezczynność organu I instancji, a nie organu wyższego stopnia, do którego wniesiono zażalenie w oparciu o art. 37 k.p.a. Skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje natomiast na działanie - rozstrzygnięcie organu nadzorczego (wyższego stopnia) podjęte na skutek załatwienia zażalenia złożonego w trybie art. 37 k.p.a. Postępowanie w trybie art. 37 k.p.a. ma charakter incydentalny, nie rozstrzyga sprawy co do istoty i jest w istocie wykonywaniem nadzoru administracyjnego przez organ nadrzędny. Powyższe wskazuje na to, że złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność organu jest niedopuszczalna. Skargę na bezczynność można wnieść w oparciu o art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. tylko w przypadkach, w których organy działają w sposób określony w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Działanie organu załatwiające zażalenie wniesione w trybie art. 37 k.p.a. (nawet jeśli przybrało formę postanowienia), nie jest wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a to oznacza, że nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. W takiej zaś sytuacji sąd administracyjny nie jest właściwy do zajmowania się skargą na bezczynność organu dotyczącą niezałatwienia zażalenia przewidzianego w art. 37 k.p.a. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.