VII SAB/Wa 23/04

Sygnatura akt VII SAB/WA 23/04 POSTANOWIENIE Dnia 20 lipca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia postanawia: odrzucić skargę. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku bezczynności organu administracji takim środkiem zaskarżenia jest przewidziane w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa złożone do organu wyższego stopnia. Skarżąca M.J. zarządzeniem z dnia 22.06.2004 r. została zobowiązana do złożenia oświadczenia, czy przed wniesieniem skargi złożyła zażalenie na niezałatwienie sprawy do organu administracji publicznej wyższego stopnia w trybie art. 37 Kpa. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżąca wyjaśniła w piśmie z dnia 05.07.2004r., iż nie składała zażalenia na bezczynność do organu wyższego stopnia w trybie określonym w art. 37 Kpa. Zaznaczyć przy tym należy, iż wezwanie z dnia 07.01.2004r. do usunięcia naruszenia prawa skierowane do organu I instancji nie jest zażaleniem i nie może go zastępować. Takie zażalenie na bezczynność organu I instancji winno zostać wniesione w niniejszej sprawie do Wojewody [...]. Skarga na bezczynność organu administracji, bez wcześniejszego środka w postaci zażalenia do organu wyższej instancji nad organem właściwym do załatwienia sprawy jest niedopuszczalna i z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu. Wyjaśnić trzeba, że nie ma przeszkód, aby strona po usunięciu powyższych uchybień, wystąpiła z ponowną skargą na bezczynność organu, o ile organ ten w dalszym ciągu nie podejmie żadnych działań w sprawie. Z tego względu orzeczono jak w sentencji postanowienia.