VII SAB/Wa 2339/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wznowienia postępowania postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpis sądowy uiszczony w wysokości 100 zł (stu złotych). Pismem z 21 sierpnia 2025 r. M. Sp. z o.o., (powoływane dalej jako : "Skarżąca", "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, (powoływany dalej jako: MWINB) w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją MWINB z dnia 18 grudnia 2019 r., nr 1656/19. Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności MWINB w sprawie ponownego, prawidłowego rozpatrzenie wniosku o wznowienie postępowania złożonego przez Skarżącą. Ponadto, wniosła o zobowiązanie MWINB do wydania rozstrzygnięcia w sprawie wniosku o wznowienie postępowania z uwzględnieniem spółki M. Sp. z o. o. jako wnioskodawcy. Wskazała, że "ponaglenie z 14 sierpnia 2025 r., nie jest ono wnioskiem o wszczęcie nowego postępowania, lecz próbą sprostowania i naprawienia błędu proceduralnego popełnionego przez organ. Celem jest skłonienie GINB do ponownego, merytorycznego rozparzenia już złożonego wniosku o wznowienie postępowania z 2023 r. w świetle nowych, niepodważalnych dowodów. Nowo przedstawione dowody – Urzędowe Poświadczenia Przedłożenia, informacja z Ministerstwa Cyfryzacji oraz oświadczenie woli – mają charakter urzędowy lub procesowy i ostatecznie rozstrzygają kwestię tożsamości nadawcy pisma. Ich zignorowanie przez organ jest rażącym naruszeniem zasad postępowania administracyjnego". W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że zarzut nieprawidłowego działania MWINB ocenić należy jako pozbawiony podstaw. MWINB odpowiedział bowiem na zawarty w podaniu Skarżącej wniosek o wznowienie, zawieszenie i wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji MWINB z 18 grudnia 2019 r., nr 1656/19 (postanowienia Nr 1136/23, 1137/23, 1138/23 z 5 lipca 2023 r.), zaś decyzją z 14 maja 2024 r., nr 484/24 rozpatrzył merytorycznie podstawę wznowienia jaka zawarta została w przedmiotowym podaniu i odmówił uchylenia własnej decyzji z 18 grudnia 2019 r., nr 1656/19. MWINB wskazał, że nadawca wniosku z 26 kwietnia 2023 r. wskazany został w sposób jednoznaczny i brak jest okoliczności mogących wskazywać, iż nadawcą tym miała być spółka M. Sp. z o.o., a nie W. C. lub że miałby on działać w imieniu M. Sp. z o.o., a nie własnym, na co zwrócono uwagę również w uzasadnieniu decyzji GINB z 28 sierpnia 2024 r., którą to decyzją organ utrzymał w mocy decyzję MWINB z 14 maja 2024 r., nr 484/24. MWINB dodał, że GINB rozpoznając ponaglenie M. Sp. z o.o. z 14 sierpnia 2025 r. wskazał w piśmie z 21 sierpnia 2025 r., znak : DOR.7102.131.2025.MMS na brak możliwości zastosowania dyspozycji art. 37 § 1 kpa, z uwagi na zakończenie postępowania wznowieniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 tej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg wymienionych w tym przepisie, w tym na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Zauważyć należy, że niniejsza skarga została wniesiona w sprawie na bezczynność MWINB w sprawie ponownego rozpoznania wniosku z 2023 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną MWINB z 18 grudnia 2019 r., nr 1656/19. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy MWINB decyzją z 14 maja 2024 r., nr 484/24 po wznowieniu na wniosek W. C. z 20 stycznia 2020 r. (uzupełniony pismem z dnia 26 kwietnia 2023 r. i 15 maja 2023 r.) w zakresie art. 145 § 1 pkt 4 i 7 Kpa oraz na wniosek M. Sp. zo.o. z dnia 30 maja 2023 r. (uzupełnionego pismem z 26 lipca 2023 r.) w zakresie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, odmówił uchylenia własnej decyzji z 18 grudnia 2019 r., nr 1656/19. Po rozpatrzeniu odwołań W. C. oraz M. Sp. z o.o. od powyższej decyzji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 28 sierpnia 2024 r., nr DOR.7100.181.2024.MB utrzymał w mocy decyzję MWINB z 14 maja 2024 r., nr 484/24. Na powyższą decyzję GINB z 28 sierpnia 2024 r., nr DOR.7100.181.2024.MB skargę do Sądu wniósł W. C. i M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 sierpnia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2685/24 oddalił skargi na powyższą decyzję, a wyrok Sądu jest prawomocny. W tym kontekście wskazać należy, że zgodnie z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OPS 5/19): "[w]niesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Jak wynika z ww. uchwały za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność, po zakończeniu postępowania administracyjnego. Rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie Sąd w pełni podzielił pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w ww. uchwale, uznając tym samym wniesioną w sprawie skargę na bezczynność za niedopuszczalną, bowiem wniesioną po zakończeniu postępowania, które w odniesieniu do Skarżącej nastąpiło na skutek wydania przez MWINB po wznowieniu decyzji z 14 maja 2024 r., nr 484/24 odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji MWINB z 18 grudnia 2019 r., nr 1656/19. Decyzja ta na skutek wniesionych odowłań przez W. C. i M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. została utrzymana w mocy przez GINB decyzją z 28 sierpnia 2024 r., znak : DOR.7100.181.2024.MB. Następnie Sąd oddalił skargi na powyższą decyzję GINB. Skoro zatem skarżąca pismem z 21 sierpnia 2025 r., wniosła skargę do sądu na bezczynność MWINB, a więc po wydaniu przez MWINB decyzji z 14 maja 2024 r. nr 484/24 i uzyskaniu przymiotu ostateczności (gdyż wydana została decyzja w II instancji (decyzja GINB)) należało uznać, że skarga ta była niedopuszczalna. Zakończenie postępowania przez MWINB w stosunku do skarżącej i złożonego przez nią wniosku o wznowienie postępowania z 30 maja 2023 r. (uzupełnionego pismem z 26 lipca 2023 r.) wyklucza możliwość ponownego rozpoznania przez organ tego samego wniosku Skarżącej, a tym samym możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu. Stanowi zatem nieusuwalną przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność. Za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność organu, wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.