VII SAB/Wa 235/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 26 października 2019 r. R. B. (dalej: "skarżący") wniósł skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w sprawie nieprzekazania ponaglenia z 27 czerwca 2019 r. do organu wyższego stopnia, dotyczącego niezałatwienia skargi nadesłanej 20 maja 2019 r. w przedmiocie wadliwego działania telefonów Biura Obsługi Interesanta Prokuratury Krajowej. Wydział Skarg i Wniosków Biura Ministra w piśmie z [...] lipca 2019 r. nr [...], poinformował skarżącego o przekazaniu pisma z 20 maja 2019 r. do Prokuratury Krajowej według właściwości. Skarżący wniósł do Ministra Sprawiedliwości ponaglenie w dniu 27 czerwca 2019 r., a następnie pismem Wydziału Skarg i Wniosków z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] został poinformowany, że odpowiedź na pismo z 20 maja 2019 r. została mu udzielona pismem z [...] lipca 2019 r. za numerem [...]. R. B. pismem z 13 października 2019 r. wniósł kolejne ponaglenie, żądając jednocześnie przekazania akt sprawy na podstawie art. 37 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjny (Dz. U. z 2020 poz. 256, dalej: "k.p.a.") do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, na co Wydział Skarg i Wniosków pismem z 18 października 2019 r. nr BM-VII.054.3818.2019 poinformował skarżącego, iż pismo z 20 maja 2019 r. zostało przekazane według właściwości do Prokuratury Krajowej, a Kancelaria Prezesa Rady Ministrów nie jest organem wyższego stopnia w stosunku do Ministerstwa Sprawiedliwości. Minister Sprawiedliwości, reprezentowany przez pełnomocnika J. J., w odpowiedzi na skargę z dnia 26 października wniósł o jej odrzucenie i podniósł, że korespondencja R. B. była rozpatrywana w trybie przepisów działu VIII k.p.a. dotyczącego rozpoznawania oraz przyjmowania skarg i wniosków obywateli. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na gruncie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Wskazać należy, że nie każda bezczynność organu będzie podlegała kognicji sądów administracyjnych. Skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zauważyć należy, że postępowanie w zakresie skarg i wniosków, normowane przepisami Działu VIII k.p.a., chociaż unormowane jest również w przepisach procedury administracyjnej, nie stanowi postępowania, które zmierza do wydania decyzji administracyjnej lub innego aktu o charakterze władczym. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany pozostaje pogląd, że czynności podejmowane przez organy w trybie przepisów działu VIII k.p.a., odnoszące się do skarg i wniosków, nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 p.p.s.a. i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Ponadto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII k.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia wniosku służy prawo wniesienia skargi, o której mowa w art. 246 § 1 k.p.a. W razie zaś nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. stronie nie służy skarga na bezczynność organu (por. np. postanowienia NSA z 18 lipca 2012 r., I OSK 1589/12, z 25 lutego 2009 r., II OSK 241/09, z 14 października 2010 r., II OSK 2019/10, czy z 12 marca 2008 r., II OSK 314/08). Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W świetle powyższych ustaleń w ocenie Sądu przedmiotowa skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego, stąd należało ją odrzucić. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.