VII SAB/Wa 2549/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Janeczko (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia WSA Bogusław Cieśla asesor WSA Szczepan Borowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 maja 2026 r. sprawy ze skargi R. G. na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w sprawie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] znak: [...] postanowił: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu R. G. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. R. G. (dalej: "skarżący") pismem z 10 października 2025 r. (które wpłynęło do organu 15 października 2025 r.) wniósł skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej "organ", "GDOŚ") w zakresie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie (dalej "RDOŚ") znak WOPN.612.17.7.2025. KPA z dnia 13 lutego 2025 r. odmawiającego uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na działce geodezyjnej o nr [...] w obrębie geodezyjnym J. gmina S. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Olsztynie wydał postanowienie z 13 lutego 2025 r. o odmowie uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji. Na ww. postanowienie 25 lutego 2025 r. zostało złożone zażalenie poprzez platformę ePUAP, a następnie uzupełnione 4 kwietnia 2025 r. Mając na uwadze upływ czasu i brak działań podjętych przez organ, w dniu 5 lipca 2025 r. Skarżący skierował do GDOŚ ponaglenie. Pomimo upływu kolejnych 3 miesięcy od wystosowania ponaglenia. Skarżący wskazał, że nie otrzymał informacji co do etapu rozpatrywania sprawy. Organ nadal nie podjął żadnych działań, w tym nie wydał aktu kończącego postępowanie, a Skarżący nie otrzymał jakiejkolwiek informacji od organu, która wskazywałaby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi załatwienie sprawy. Skarżący wskazał, że powyższe potwierdza bezczynność organu naruszającą przepisy prawa, podstawowe zasady obowiązujące organ administracyjny oraz godzącą w interes prawny strony postępowania. Organ w odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że RDOŚ postanowieniem z 4 lutego 2025 r., odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji. Postanowieniem z dnia 13 lutego 2025 r., znak: WOPN.612.17.7.2025.KPA, RDOŚ wydał postanowienie o tożsamej treści jak wyżej wymienione. Przy czym pismem z 17 lutego 2025 r., RDOŚ poinformował Skarżącego, że z powodu usterki technicznej postanowienie z 4 lutego 2025 r., nie zostało prawidłowo podpisane w formie elektronicznej i tym samym zostało wydane z istotną wadą. Wobec powyższego wydano postanowienie ponownie w dniu 13 lutego 2025 r. Na postanowienie RDOŚ z 4 lutego 2025 r., zażalenie złożył R. G. Pismem z 25 lutego 2025 r., Skarżący złożył zażalenie na postanowienie RDOŚ z dnia 13 lutego 2025 r., znak: WOPN.612.17.7.2025.KPA. W trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego, w dniu 5 lipca 2025 r., do GDOŚ wpłynęło ponaglenie Skarżącego na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie ustalonym zgodnie z art. 35 k.p.a. Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2025 r., znak: DOA-WPPII.612.61.2025.KP, GDOŚ, utrzymał w mocy postanowienie RDOŚ z 4 lutego 2025 r., znak: WOPN.612.17.7. 2025.KPA. Organ wskazał, że nadał ww. postanowienie za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej ePUAP do Skarżącego w dniu 21 sierpnia 2025 r. Brak jego skutecznego doręczenia Skarżącemu był wynikiem błędu technicznego. Po uzyskaniu informacji, że postanowienie GDOŚ nie dotarło do Skarżącego, Organ przekazał je ponownie 6 listopada 2025 r. Skarżący postanowienie odebrał 11 listopada 2025 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z 9 stycznia 2026 r. znak: DOA-WPPII.612.61.2025.KP sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarska w postanowieniu z dnia 21 sierpnia 2025 r., w ten sposób, że zmienił określenie daty utrzymywanego w mocy postanowienia z 4 lutego 2025 r. na 13 lutego 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza analiza pod kątem jej dopuszczalności. Sąd zobowiązany jest bowiem do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi, wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Według art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 ww. ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, organ pozostaje w zwłoce. W myśl art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Ocena zachowania organu pod względem kryteriów bezczynności dokonywana jest przez sąd administracyjny według stanu na dzień wniesienia skargi. Innymi słowy, dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia, bowiem skarga taka kierowana jest przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego, konkretna sprawa administracyjna nie została załatwiona w terminie. Jeżeli organ trwa w bezczynności w momencie wniesienia skargi, podlega ona zasadniczo merytorycznemu rozpoznaniu, natomiast sytuacja taka nie zachodzi, gdy zaskarżana bezczynność ustała przed wniesieniem skargi. W uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OPS 5/19) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przeszkoda ta istnieje jednak nawet wówczas, gdy wydana decyzja nie stała się jeszcze ostateczna (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2023 r., II OSK 1575/22). Z uzasadnienia powyższej uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Przyjąć zatem należy, że w przypadku wniesienia skargi na bezczynność po załatwieniu sprawy przez organ nie istnieje już stan bezczynności, a to oznacza, że nie istnieje już przedmiot skargi w chwili jej wniesienia. Kontrolowany bowiem w wyniku skargi na bezczynność lub przewlekłość stan rzeczy musi być w dacie skargi aktualny, a nie historyczny. Zatem załatwienie sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności. Jeżeli więc organ zakończy postępowanie administracyjne stosownym rozstrzygnięciem przed wniesieniem skargi, to zarzucana mu bezczynność realnie przestaje istnieć – ustaje jako okoliczność faktyczna i tym samym nie może stanowić przedmiotu skargi. W konsekwencji, skoro stan bezczynności kończy się wraz z załatwieniem sprawy przez organ, to oczywistym jest, że skarga nie może dotyczyć przedmiotu, który nie istnieje już w chwili jej wniesienia. Zatem skargę wniesioną już po wydaniu przez organ decyzji należy uznać za niedopuszczalną, bowiem w chwili wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności. Analiza akt sprawy wykazała, że 15 października 2025 r. (data wpływu skargi do organu) Skarżący wniósł do Sądu skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w zakresie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie z 13 lutego 2025 r., a więc już po merytorycznym załatwieniu przez organ jego zażalenia, co nastąpiło postanowieniem z 21 sierpnia 2025 r., znak: DOA-WPPII.612.61.2025.KP, utrzymującym w mocy postanowienie RDOŚ z dnia 13 lutego 2025 r. Jak wynika z akt sprawy ww. postanowienie zostało doręczone skarżącemu 11 listopada 2025 r. drogą elektroniczną, za pośrednictwem platformy e-Doręczenia. Nie ulega więc wątpliwości, że organ – przed wywiedzeniem skargi na jego bezczynność do Sądu – zakończył postępowanie zainicjowane przez skarżącego. Na marginesie Sąd zauważa, że Skarżący złożył skargę na postanowienie z 21 sierpnia 2025 r. Skarga ta obecnie oczekuje na wyznaczenie terminu posiedzenia. Mając na względzie powyższe ustalenia, wniesioną przez Ryszarda Gałązkę skargę na bezczynność Sąd uznał za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił.