VII SAB/Wa 3/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o sygn. akt VII SAB/Wa 3/11 ze skargi S. D. na bezczynność Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych postanawia odrzucić skargę. S. i A. D. złożył do Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych za pośrednictwem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w B. skargę z dnia 23 czerwca 2010 r. na przewlekłość postępowania administracyjnego co do wyjaśnienia korupcyjnych działań w Nadleśnictwie A., na które wyżej wymienieni wskazywali w zawiadomieniu o popełnieniu przestępstwa skierowanym do Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Przy piśmie Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w B. z dnia 2 lipca 2010 r. ww. skarga została przekazana w trybie art. 231 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.) Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych. W dniu 2 października 2010 r. S. D. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na niczym nieuzasadnioną przewlekłość Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych w postępowaniu dotyczącym ww. skargi z dnia 23 czerwca 2010 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Lasów Państwowych wniósł o odrzucenie, ewentualnie oddalenie skargi na jego bezczynność, wskazując, że sprawa postępowania pracowników Nadleśnictwa A. została wyjaśniona przez nadleśniczego, którego wyjaśnienia zostały uznane za wiarygodne i sprawa została uznana za zakończoną. W ocenie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych o sposobie zakończenia sprawy wnioskodawcy zostali poinformowani jeszcze przed wniesieniem skargi do Sądu. Ponadto wskazał, że postępowanie skargowe prowadzone w trybie działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt II SAB/Bk 76/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku przekazał wg właściwości przedmiotową skargę tutejszemu Sądowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., skarga, podlega odrzuceniu przez sąd, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z treści skargi wynika, iż jej przedmiotem jest nie załatwienie przez Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych skargi S. D., złożonej w trybie art. 227 k.p.a., na niepodjęcie działań w związku ze złożonym do Centralnego Biura Antykorupcyjnego zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa przez pracowników straży leśnej i wykorzystywaniu samochodu służbowego do celów prywatnych. A zatem przedmiotem skargi jest postępowanie organu administracyjnego prowadzone na podstawie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W art. 3 § 2 p.p.s.a. wskazano katalog spraw, w jakich sądy administracyjne orzekają, sprawując kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Zgodnie z tym katalogiem zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Jak wynika z powyższego, zaskarżeniu do sądu administracyjnego nie podlegają sprawy załatwiane przez organy administracyjne w trybie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego - skarg i wniosków. Ponadto Dyrektor Generalny Lasów Państwowych, rozpoznając przedmiotową skargę w trybie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie był obowiązany do wydania żadnego aktu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Z tego też względu nie można skutecznie postawić organowi administracyjnemu zarzutu bezczynności w rozumieniu art. 3 § 8 p.p.s.a. Tylko w przedmiocie aktów administracyjnych wskazanych w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. dopuszczalne jest wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność. W związku z powyższym, zaskarżona bezczynność jako nieobjęta zakresem właściwości sądu administracyjnego określonej w cytowanych wyżej przepisach, nie podlega rozpoznaniu przez Sąd, a to oznacza, że skargę której jest przedmiotem należało odrzucić jako niedopuszczalną. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.