VII SAB/Wa 31/11

Dnia 13 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o sygn. akt VII SAB/Wa 31/11 ze skargi R. W. R. na bezczynność Prokuratora Generalnego postanawia odrzucić skargę. R. W. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratora Generalnego wobec nie podjęcia interwencji w sprawie PR [...]. W odpowiedzi na skargę Prokurator Generalny wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że zarzut bezczynności nie jest zasadny, ponieważ ówczesna Prokuratura Krajowa zakończyła postępowanie w dniu 7 marca 2007 r., przekazując skarżącemu stanowisko w tej sprawie. W ocenie Prokuratora Generalnego czynności podejmowane przez niego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są niezależne od woli strony postępowania, a ponadto sprawy te nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, ponieważ zaskarżona bezczynność będąca jej przedmiotem nie mieści się w granicach bezczynności o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W art. 3 § 2 p.p.s.a. wskazano katalog spraw, w jakich sądy administracyjne orzekają, sprawując kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Zgodnie z tym katalogiem zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie "zaskarżona bezczynność" Prokuratora Generalnego dotyczy nie podjęcia interwencji w sprawie cywilnej. Jak wynika z powyższych rozważań przedmiotem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracyjnego nie może być każda bezczynność organu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. jej przedmiotem może być bezczynność organów tylko w przypadkach określonych w pkt 1-4a, tj. gdy organ był obowiązany załatwić sprawę administracyjną poprzez wydanie decyzji administracyjnej, postanowienia (na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także innych niż określonych w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. W związku z powyższym w niniejszej sprawie ustalenia wymagało, czy Prokurator Generalny w sprawie cywilnej obowiązany był wydać jakikolwiek akt administracyjny, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., i czy w związku z tym doszło do naruszenia art. 35 k.p.a. W ocenie Sądu w sprawie cywilnej PR [...] Prokurator Generalny nie miał żadnych podstaw prawnych do wydania jakiegokolwiek aktu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Brak jest bowiem w przepisach obowiązującego prawa normy kompetencyjnej uprawniającej Prokuratora Generalnego do wydania aktu administracyjnego w postępowaniu cywilnym. Z powyższych względów nie można skutecznie zarzucić Prokuratorowi Generalnemu naruszenia art. 35 k.p.a., ponieważ w niniejszej sprawie brak było podstaw prawnych do wydania aktu administracyjnego w przedmiocie interwencji w konkretnej sprawie cywilnej. Oznacza to, że nie można też zarzucić organowi bezczynności, o jakiej mowa w art. 3 § 1 pkt 8 p.p.s.a., co czyni przedmiotową skargę skierowaną do sadu administracyjnego jako niedopuszczalną. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu przez sąd, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Skoro zaskarżona bezczynność nie mieści się w granicach bezczynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., to skargę której jest przedmiotem należało odrzucić. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.