VII SAB/Wa 31/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.) Sędziowie: WSA Wojciech Sawczuk WSA Artur Kuś po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie bezczynności organu 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta [...] do rozpoznania wniosku skarżącej z 18 października 2018 r. o wydanie zaświadczenia przez wydanie zaświadczania potwierdzającego żądanie, albo postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz skarżącej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Pismem z 18 października 2018 r. skarżąca spółka zwróciła się do Burmistrza Dzielnicy [...] [...] o udzielenie informacji nt. dostępu do drogi publicznej ul. P. z należących do spółki działek nr [...]...[...] z obr. [...]. W odpowiedzi pismem z 19 listopada 2018 r. organ wezwał do sprecyzowania, czy zapytanie jest wnioskiem o wydanie zaświadczenia, a jeśli tak - to do załączenia stosownego pełnomocnictwa dla osoby składającej wniosek oraz dowodu wniesienia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Pismem z 26 listopada 2018 r. spółka sprecyzowała wniosek jako dotyczący uzyskania zaświadczenia w trybie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., o tym, że działki nr [...]...[...] z obr. [...] posiadają dostęp do drogi publicznej ul. P.. Spółka 1 lutego 2019 r., odebrała pismo bez tytułu datowane na dzień 20 grudnia 2018r. sporządzone z upoważnienia Prezydenta [...] oznaczone [...]. Organ stwierdził m.in., że: "niniejszym zaświadcza się, iż obszar inwestycyjny ograniczony działkami ewidencyjnymi o numerach [...]...[...] z obrębu [...] nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. (...). Jednocześnie zaświadcza się, że w dniu 11.05.2018 r. została zawarta w trybie art. 16 ustawy o drogach publicznych umowa trójstronna pomiędzy Miastem [...] Dzielnicą [...], Miastem [...] Zarządem Dróg Miejskich oraz F. Sp. z o.o. w sprawie ustalenia warunków wybudowania projektowanej drogi oznaczonej symbolem 5 KUL wraz z włączeniem ul. Ł.. Ponadto zaświadcza się, że pismem z dnia 25.09.br (...) spółka F. otrzymała zgodę na skomunikowanie I etapu inwestycji planowanego na obszarze inwestycyjnym ograniczonym działkami ewidencyjnymi o numerach [...]...[...] z obrębu [...], wg zakresu określonego w załączniku graficznym do pisma, położonego na obszarach funkcjonalnych 17 MU i 9 MU w obowiązujących planach miejscowych, z drogą publiczną gminną - ul. P. położoną na obszarze Dzielnicy [...] [...] poprzez drogę wewnętrzną w ciągu ul. P. zlokalizowaną na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Niniejsze zaświadczenie wydaje się na wniosek dla potrzeb inwestycyjnych Wnioskodawcy". Ponagleniem z 24 stycznia 2019 r. Spółka zaskarżyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [....] bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie wydania ww. zaświadczenia. Kolegium w postanowieniu z [...] lutego 2019 r. ([...]) orzekło, że organ rozpatrujący sprawę nie dopuścił się bezczynności, wniosek został rozpoznany. W sprawie niniejszej Sąd rozpoznawał skargę F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o dostępie nieruchomości do drogi publicznej. Skarżąca spółka wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz o zobowiązanie Prezydenta [...] do wydania zaświadczeni o treści i formie zgodnej z przepisami. W uzasadnieniu spółka podniosła, że pismo doręczone jej przez organ nie stanowi zaświadczenia wydanego po myśli wniosku, a skoro tak organ powinien wydać postanowienie umożliwiając jego zaskarżenie takiego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że nie istnieje stan bezczynności organu, ponieważ zaświadczenie wydano zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zobowiązanie organu do wydania aktu lub podjęcia czynności jest pozbawione podstaw. Zaświadczenie wydano w stosunku do okoliczności, co do których organ dysponuje wiedzą i informacjami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Kontrola sądu administracyjnego, w myśl z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), sprowadza się do badania zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być brak działań administracji publicznej w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie. Z treści przywołanych przepisów ustawy procesowej wynika, że zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji w procedowaniu może przybrać dwie postaci – bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z treści art. 53 § 2b p.p.s.a. wynika, że wymogiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego omawianej skargi jest to, aby została ona poprzedzona ponagleniem skierowanym do właściwego organu. W niniejszej sprawie skarżącą spółka zachowała ten tryb, jak wskazano powyżej ponaglenie zostało stosownie skierowane. Sąd stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W stanie sprawy obowiązującym w dacie wydawania niniejszego wyroku istniała, zarzucona w skardze, bezczynność Prezydenta [...]. Wniosek skarżącej spółki o wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. o tym, że działki nr [...]...[...] z obr. [...] posiadają dostęp do drogi publicznej ul. P., pozostawał nierozpatrzony. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. W postępowaniu sądowym wszczętym skargą na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Kognicja sądu administracyjnego ogranicza się zatem do badania, czy organ miał wynikający z przepisów prawa obowiązek wydania aktu lub podjęcia czynności i czy dokonał tego w terminie ustawowym, określonym zgodnie z art. 35 k.p.a., ewentualnie przedłużonym przez organ na zasadach określonych w art. 36 k.p.a. lub w innym, wynikającym z przepisów prawa materialnego, terminie. Sąd stwierdza, że przedmiotowy w niniejszej sprawie wniosek skarżącej spółki, skierowany do Prezydenta [...] nie został rozpoznany w formie przewidzianej przepisami prawa. Nie czyni tego w szczególności pismo skierowane przez organ do spółki a datowane na 20 grudnia 2018r., które co istotne nie zaświadcza po myśli wniosku. Wskazać należy na następujące przepisy, które powinny mieć zastosowanie w sprawie. I tak zgodnie z art. 217 k.p.a. - § 1 organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, § 2. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W myśl art. 218 §1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa wart. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Natomiast zgodnie z art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie wniosek spółki dotyczył wydania zaświadczenia, w trybie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. o tym, że działki nr [...]...[...] z obr. [...] posiadają dostęp do drogi publicznej ul. P.. W świetle wskazanych wyżej przepisów, Prezydent [...] powinien rozpoznać wniosek przez wydanie zaświadczenia potwierdzające żądanie (powtórzmy - wydane pismo tego nie czyni) albo odmówić wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Postanowienie to powinno spełniać wymogi, o których mowa w art. 124 §1 k.p.a. Stwierdzoną bezczynność organu Sąd zakwalifikował jako zaistniałą z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Doszło bowiem do wyraźnego, ewidentnego naruszenia treści obowiązku wynikającego z przepisu art. 219 k.p.a. Organ nie potwierdzając okoliczności objętych wnioskiem z kwalifikowanym, rażącym naruszeniem prawa zaniechał wydania postanowienia wbrew jasno brzmiącej dyspozycji art. 219 k.p.a.. Naruszenie to nie jest możliwe do zaakceptowania w państwie prawnym. Prowadzi do pozbawienia wnioskodawcy prawa złożenia zażalenia i w nieuprawniony sposób wydłuża drogę ubiegania się o wydanie zaświadczenia. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji w trybie art. 149 § 1 pkt 1, pkt 3, § 1a, o kosztach postepowania zgodnie z art. 210 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 t.j.). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.