VII SAB/Wa 32/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi B. S. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] skargę oddala Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. B. S. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza [...] w rozpoznaniu jego wniosków z dnia [...] grudnia 2008 r. złożonych w Urzędzie Miasta [...]w dniu [...] grudnia 2008 r. za nr dziennika L.dz. [...] i [...]. W piśmie z dnia [...] listopada 2008 r. L.dz. [...] skarżący domagał się wydania decyzji administracyjnej dotyczącej "skolektorowania Rowu [...]" stanowiącego naturalny ciek wodny. Natomiast w piśmie z tej samej daty przyjętym za nr dziennika L.dz. [...] wnosił o wydanie decyzji administracyjnej dotyczącej usunięcia parkanu dz. ew. nr [...], który wchodzi w drogę publiczną ul. [...] i ogranicza dostęp do jego działki nr ew. [...]. Burmistrz Miasta [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, gdyż wnioski skarżącego zostały rozpoznane, alternatywnie o oddalenie skargi. Na rozprawie, która odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 11 grudnia 2014 r. skarżący podtrzymał swoją skargę na bezczynność Burmistrza [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjne w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012r. poz. 270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, które w prawnie ustalonym terminie mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończyły postępowania stosownym aktem lub czynnością. Dla dopuszczalności takiej skargi nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uznając skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. za zasadną, Sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa - art. 149 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie przysługuje zażalenie do organu wyższego stopnia. Organ ten może wyznaczyć dodatkowy termin na załatwienie sprawy (art. 37 § 2 k.p.a.). Dopiero po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść skargę zarówno na bezczynność danego organu jak i na przewlekłe prowadzenie postępowania. Dla uznania wyczerpania toku zażaleniowego przez stronę wystarczające jest zatem wykazanie składania przez nią stosownego zażalenia do organu wyższego stopnia. W sprawach skarg na bezczynność organu sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte. W niniejszej sprawie skarżący wyczerpał powyższy tryb, wzywając organ do usunięcia naruszenia prawa. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że skarga B. S. na bezczynność Burmistrza [...] dotyczącą budowy ogrodzenia działki nr ewid. [...] obr. [...] w [...] jest kolejną składaną przez skarżącego w tym przedmiocie. Skarga ta złożona w dniu [...] listopada 2008 r. została przekazana przez Burmistrza [...] wg właściwości do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], który uznał swoją właściwość i postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego z uwagi na pozostającą w obrocie prawnym ostateczną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2004r. umarzającą postępowanie administracyjne dotyczące legalności przedmiotowego ogrodzenia oraz ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. którą odmówiono wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. Budowa ogrodzenia działki nr ewid. [...] była przedmiotem kilku postępowań administracyjnych prowadzonych w trybach nadzwyczajnych, a także kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 20 listopada 2013r., sygn.. akt VII SA/Wa 1242/13 oddalił skargę B. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2005r., odmawiającą wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie legalności budowy ogrodzenia działki nr ewid. [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...]. W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek przestrzegać z urzędu swojej właściwości. Przekazanie przez Burmistrza [...] (co prawda z opóźnieniem) pisma skarżącego z dnia [...] grudnia 2008r. wg właściwości do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], zakończyło bezczynność organu administracji - Burmistrza [...]. Sąd nie znalazł także podstaw do przypisania Burmistrzowi [...] bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego dotyczącego "skolektorowania Rowu [...]". Wyjaśnić należy, że żądanie od organu wykonania określonej inwestycji wg życzenia skarżącego nie mieści się w zakresie zarzutu bezczynności. Z akt postępowania i stanowiska organu wynika, że obiektywnie istnieje potrzeba przebudowy Rowu [...], jednakże to Burmistrz [...] ma w swoim imperium decyzję co do sposobu, zakresu i terminu wykonania inwestycji. Uznając taką konieczność Burmistrz [...] decyzja z dnia [...] września 2010r. ustalił, lokalizację inwestycji celu publicznego na dz. [...], [...], [...], [...], obr. [...] przy ul. [...] i [...] dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na: budowie ciągu pieszo-jezdnego i skolektorowaniu istniejącego Rowu [...], a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 201 Or. zezwolono na przebudowę Rowu [...] na odcinku od ul. [...]do ul. [...]na działkach ew. nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...]. Jednocześnie organ wyjaśnił, że przebudowa Rowu [...], polegała na wymianie rur kolektorowych ze średnicy 600 na 800 oraz wzmocnieniu skarpy płytkami Eko, na odcinku 20 metrów. Wobec powyższego Sąd uznał, że brak jest podstaw do uznania, że Burmistrz [...] pozostawał w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosków skarżącego z dnia [...] grudnia 2008r. i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.