VII SAB/Wa 32/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. J. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta S.z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] postanawia: odrzucić skargę. B. J. w piśmie, które wpłynęło do GUNB w dniu [...] stycznia 2021 r., złożyła skargę na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...]lipca 2002 r. nr [...]. Skarżąca wskazała, że GINB pozostaje bezczynny "wobec postanowienia Wojewody [...]z dnia [...].03.2009 sygn [...]o przekazaniu do Głównego Inspektora" wniosku B. J. z dnia [...]listopada 2002 r. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta S. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, wskazując na rozpoznanie przez organ wniosku B. J. przed wniesieniem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 ppsa sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie dany organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie B. J. złożyła skargę na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...]lipca 2002 r. nr [...]. Skarżąca wskazała, że organ pozostaje bezczynny wobec postanowienia Wojewody [...]z dnia [...] marca 2009 r. sygn. [...], którym przekazano do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek B. J. z dnia [...]listopada 2002 r. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Jak wynika z akt administracyjnych nadesłanych do sprawy o sygn. VII SA/Wa 328/21 ze skargi B. J. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]listopada 2020 r. znak [...]pismem z dnia [...]listopada 2007 r. znak [...]Główny Urząd Nadzoru Budowlanego poinformował strony postępowania o wszczęciu - na wniosek B. J. - postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z [...]marca 2007 r. znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z [...]lipca 2002 r. Nr [...], udzielającą M. S.-T. pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego przy ul. [...]w S. W dniu [...] marca 2009 r. do GUNB wpłynęło przywołane przez B. J. postanowienie Wojewody [...]z [...] marca 2009 r. znak: [...], przekazujące Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego do rozpoznania wniosek B. J. z dnia [...]listopada 2002 r. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta S. z [...]lipca 2002 r. Nr [...]. Z uwagi na okoliczność, że decyzja Prezydenta Miasta S. z [...]lipca 2002 r. została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...]z [...]marca 2007 r., przekazany przez Wojewodę [...]wniosek został włączony do toczącego się już postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...]z [...]marca 2007 r. W takiej sytuacji niemożliwe było bowiem prowadzenie odrębnego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z [...]lipca 2002 r. Nr [...], przekazany wniosek B. J. należało potraktować jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...]z [...]marca 2007 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Sv z [...]lipca 2002 r. Jak wynika z akt ww. sprawy, decyzją z [...]kwietnia 2009 r. znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku B. J., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z [...]marca 2007 r. znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z [...]lipca 2002 r. Nr [...]. Następnie decyzją z [...]listopada 2009 r. znak: [...]Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własną decyzję z [...]kwietnia 2009 r. Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga B. J. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. W uzasadnieniu uchwały podniesiono m.in., że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność organu wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Skoro zatem B. J. wniosła skargę do sądu administracyjnego już po wydaniu przez organ ostatecznej decyzji w przedmiocie złożonego przez skarżącą wniosku, czyli po ustaniu bezczynności, należało uznać, że skarga ta była niedopuszczalna. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.