VII SAB/Wa 347/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.U. na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie odpowiedzi na wniosek z dnia [...] czerwca 2020 r. postanawia: odrzucić skargę. M. U. ("skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie odpowiedzi na jego wniosek z dnia 23 czerwca 2020 r. o treści: "zwracam się z uprzejmie z wnioskiem o udzielenie informacji, czy w XXI w. w tak bogatym i szczęśliwym kraju dostęp do bieżącej ciepłej wody to standard?". Udzielając w dniu 27 listopada 2020 r. odpowiedzi na skargę, Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na niedopuszczalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi, w szczególności, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. W ocenie Sądu, sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej enumeratywnie w art. 3 § 2 - 4 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Ponadto, w myśl art. 4 p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Przekładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w tak wyznaczonym zakresie właściwości sądów administracyjnych nie mieści się skarga M. U. na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Ze złożonej skargi i odpowiedzi na skargę wynika, że Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej nie wydał w odniesieniu do skarżącego żadnego aktu, który podlegałby kontroli sądowoadministracyjnej. Organ ten, nie prowadził także postępowania ww. przedmiocie, które podlega kognicji sądów administracyjnych w zakresie badania bezczynności czy przewlekłości prowadzonego postępowania. Trudno określić jaki charakter ma złożone przez skarżącego pismo z dnia 23 czerwca 2020 r. Niemniej jego analiza pozwala uznać, że stanowi wniosek o którym mowa w art. 241 k.p.a. Zaś z wskazanego powyżej wyliczenia wynika, że kognicji sądu administracyjnego nie podlegają sprawy ze skarg i wniosków wnoszonych w trybie przepisów działu VIII k.p.a., w tym na podstawie art. 241 k.p.a., wedle którego przedmiotem wniosku mogą być w szczególności sprawy ulepszenia organizacji, wzmocnienia praworządności, usprawnienia pracy i zapobiegania nadużyciom, ochrony własności, lepszego zaspokajania potrzeb ludności. Przedmiotem wniosku, w tym trybie, może także być udzielenie informacji, której nie można zakwalifikować jako informacja w rozumieniu odrębnych przepisów (np. informacja publiczna). Reasumując, w rozpoznawanej sprawie M.U. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 23 czerwca 2020 r. w trybie art. 241 k.p.a. Uznać zatem należało, że sprawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego, co w konsekwencji czyni skargę niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. W świetle powyżej przytoczonych przepisów p.p.s.a. czynność powyższego organu nie mieszczą się we właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. Nie należą one bowiem do sfery działalności administracji publicznej, nad którą sądy te sprawują kontrolę. Nie mogą one zatem stać się przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez powyższy organ, we wskazanej sprawie, nie mogą zostać objęte skargą. Mając powyższa na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.