VII SAB/Wa 37/16

Dnia 24 sierpnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym zażalenia J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2018 r. w sprawie ze skargi J. L. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia: odrzucić zażalenie J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2018 r. Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2018 r. odmawiające J. L. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Na powyższe postanowienie skarżący J. L. wniósł zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (orzeczenia i zarządzenia referendarza w sprawach prawa pomocy), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Przepis art. 194 § 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wskazane w art. 194 § 1 pkt 1- 10 p.p.s.a. Oznacza to, że zażalenie przysługuje stronie tylko na orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, a ponadto zażalenie jest dopuszczalne tylko, kiedy ustawa jednoznacznie stanowi o możliwości jego wniesienia. Skoro Sąd pierwszej instancji, w którym orzeka referendarz, a od którego postanowienia wniesiono sprzeciw, rozpoznając ten środek odwoławczy orzeka jako Sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, to od wydanego przez ten Sąd postanowienia, na podstawie art. 260 p.p.s.a., nie służy już środek zaskarżenia. Prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcie nie wynika w tym przypadku także z przepisu szczególnego. Tym samym skoro od postanowienia Sądu z dnia 21 czerwca 2018 r. nie przysługuje środek odwoławczy, zażalenie skarżącego podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnym orzeczono, jak w sentencji postanowienia.