VII SAB/Wa 43/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o sygn. akt VII SAB/Wa 43/09 ze skargi R. O. bezczynność Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie przeprowadzenia kontroli działalności organów ścigania i Prezydenta RP postanawia odrzucić skargę R. O. pismem z dnia 25 marca 2009 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie przeprowadzenia kontroli działalności organów ścigania i Prezydenta RP, wnosząc o uchylenie decyzji Marszałka Sejmu RP do Biura Korespondencji i Informacji Kancelarii Sejmu, o zobowiązanie Marszałka Sejmu RP do przekazania wniosku skarżącego do Sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka oraz do wydania potwierdzenia otrzymania wniosku z dnia 1 lutego 2009 r. o odwołanie Rzecznika Praw Obywatelskich. Marszałek Sejmu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Wskazał, że Marszałek Sejmu nie jest organem administracji publicznej oraz, że z treści skargi wynika, że skarga nie mieści się wśród aktów administracyjnych i czynności administracji które kontrolowane są przez sądy administracyjne na podstawie przepisu zawartego w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, gdyż Marszałek Sejmu RP nie jest organem administracji państwowej którego działalność poddana jest kontroli Sądu. Zgodnie z art. 110 Konstytucji RP Marszalek Sejmu przewodniczy obradom Sejmu, strzeże praw Sejmu oraz reprezentuje Sejm na zewnątrz i zgodnie z art. 9 i 10 Uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 1992 r. - Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej jest organem Sejmu. Sejm natomiast na mocy art. 95 Konstytucji RP jest organem władzy ustawodawczej w państwie. Nie jest zatem organem administracji państwowej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Ponadto z treści skargi z dnia 25 marca 2009 r. wynika, iż jej przedmiotem jest bezczynność Marszałka Sejmu dotycząca nieprzekazania wniosku o przeprowadzenie kontroli działalności organów ścigania i Prezydenta RP do Sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka oraz niewydaniu potwierdzenia otrzymania wniosku z dnia 1 lutego 2009 r. dotyczacego odwołania Rzecznika Praw Obywatelskich. Zgodnie z przepisem zawartym w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy o p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej min. poprzez orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 ww. artykułu. W punktach 1 - 4 art. 3 § 2 ww. ustawy wymieniono 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sądy administracyjne kontrolują również akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej i akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż ww., podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Oznacza to, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna jedynie w granicach w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia lub inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej. Działanie (bezczynność) Marszałka Sejmu, zaskarżona w niniejszej sprawie nie należy do żadnej z kategorii spraw wymienionych w treści art. 3 ustawy o p.p.s.a. Skarżący zarzuca przekazanie jego wniosku do niewłaściwej komórki Sejmu. Taki przedmiot skargi bez wątpliwości wskazuje, że w niniejszej sprawie nie można mówić o bezczynności w uzewnętrznieniu przejawu woli organu administracyjnego w państwie, wydanego na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygającym konkretną sprawę, indywidualnie określonej osoby fizycznej i prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne (por. uchwałę Izby Cywilnej i Administracji Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 1988 r. sygn. akt III AZP 1/88, publ. OSPiKA 1989, z. 3, poz. 59). A tylko właśnie uzewnętrznione wyrażenie woli organu spełniające podane warunki przesądzałoby o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W związku z powyższym, bezczynność Marszałka Sejmu jako nieobjęta zakresem właściwości sądu administracyjnego określonej w cytowanych wyżej przepisach, nie podlega rozpoznaniu przez sąd, a to oznacza, że skargę której jest przedmiotem należało odrzucić jako niedopuszczalną. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy o p.p.s.a., skarga, podlega odrzuceniu przez sąd, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.