VII SAB/Wa 48/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. i M. D. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia: odmówić S. B. przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Pismem z dnia 9 czerwca 2008r. S. B. wniosła sprzeciw na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2008r. odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych. Wskutek wniesienia sprzeciwu postanowienie Sądu z dnia 9 maja 2008r. traci moc i dlatego sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownemu rozpoznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ogólną zasadą postępowania przed sądami administracyjnymi jest ponoszenie przez strony kosztów sądowych. Każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko zupełny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Z uzupełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z mężem M. D. S. B. posiada dom o pow. 50 m2. Wnioskodawczyni i jej mąż utrzymują się z dochodów uzyskiwanych przez nią z tytułu emerytury w wysokości 1200 zł brutto miesięcznie. Powyższe dane nie były wystarczające do rozpoznania przedmiotowego wniosku, więc zarządzeniem z dnia 13 marca 2008r. wezwano S. B. do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF, poprzez: - wskazanie czy M. D. posiada jakieś źródło dochodu (praca, emerytura, prace dorywcze), jeśli tak dochody te należy ujawnić w pkt 10 formularza, - nadesłanie kopii ostatniego odcinku emerytury, - nadesłanie kopii wyciągów bankowych (wszystkich osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym) za ostatnie trzy miesiące. Ponadto pouczono wnioskodawczynię, że wniosek PPF powinien być wypełniony czytelnie, każdą rubrykę należy wypełnić lub skreślić w sposób uniemożliwiający dopisanie. Powyższe zarządzenie doręczono wnioskodawczyni w dniu 8 kwietnia 2008r., co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach sprawy. Wskazać należy, iż pomimo upływu zakreślonego terminu, S. B. nie nadesłała wymaganego dokumentów. Ponieważ wnioskodawczyni nie przedstawiła wszystkich żądanych od niej informacji, a nadesłane dane są niekompletne Sąd stwierdził, że złożone oświadczenie nie jest wystarczające dla ustalenia faktycznych możliwości finansowych strony. Należy zaznaczyć, że zwolnienie od uiszczenia kosztów sądowych jest instytucją wyjątkową, powodującą uszczuplenie dochodów państwa. W tej sytuacji możliwość przyznania prawa pomocy uzależniona jest od szczególnie rozważnej oceny sytuacji materialnej wnioskodawcy, wykazanej w treści wniosku. Z powyższych względów na podstawie przepisów art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.