VII SAB/Wa 49/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o sygn. akt VII SAB/Wa 49/09 ze skargi P. W. na bezczynność Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie nie udzielania odpowiedzi na pismo z dnia 20 października 2008 r. postanawia odrzucić skargę Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarga, podlega odrzuceniu przez sąd, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. P. W. pismem z dnia 9 lutego 2009 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, powołując się na fakt braku odpowiedzi na jego pismo z dnia 20 października 2008 r. W odpowiedzi na skargę Kancelaria Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej wniosła o odrzucenie skargi. Kancelaria wskazała, że trzykrotnie dokonywano odpowiedzi na pismo skarżącego. Ponadto w jej ocenie przedmiotowa skarga jest bezzasadna, ponieważ skarżona działalność nie mieści się w katalogu działalności organów administracyjnych, o których mowa w art. 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z treści skargi wynika, iż jej przedmiotem jest brak odpowiedzi na pismo P. W. z dnia 20 października 2008 r., w którym skarżący zwrócił się z pytaniem czy zapis w art. 127 ust. 3 Konstytucji RP jest zaprzeczeniem zapisu art. 127 ust. 1, 32 Konstytucji, jak też zaprzeczeniem prawa międzynarodowego ratyfikowanego przez Rzeczypospolitą Polską. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W art. 3 § 2 p.p.s.a. wskazano katalog spraw w jakich sądy administracyjne orzekają, sprawując kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Zgodnie z tym katalogiem zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Wskazać należy, iż w rozpatrywanej sprawie zaskarżona bezczynność nie mieści się w granicach bezczynności o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ponieważ Kancelaria Prezydenta RP w wyniku wniosku w świetle przepisów prawa nie była zobligowana do wydania aktu administracyjnego, który miałby charakter władczy – określający w stosunku do skarżącego jego prawa lub obowiązki. Z treści pisma skarżącego wynika jedynie, że chciał on jedynie poznać stanowisko Prezydenta RP w podnoszonej przez niego kwestii. Z tego pisma wprost wynika, że P. W. nie domaga się wydania aktu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a tylko w przedmiocie aktów administracyjnych wskazanych w tym przepisie, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszczalne jest wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność. W związku z powyższym, zaskarżona bezczynność jako nieobjęta zakresem właściwości sądu administracyjnego określonej w cytowanych wyżej przepisach, nie podlega rozpoznaniu przez Sąd, a to oznacza, że skargę której jest przedmiotem należało odrzucić jako niedopuszczalną. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.