VII SAB/Wa 5/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2010 r. sprawy ze skargi B. J. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej B. J. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyła B. J.. Skarżąca podniosła, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dokonał od 2003 r. do dnia wniesienia niniejszej skargi działań nadzorczych w sprawie skargi, skierowanej do niego pismem z dnia 7 lutego 2003 r. na wykonywanie bez żadnego pozwolenia budowlanego robót budowlanych przy ul. [...], zagrażających przyległemu do rozpoczętej budowy, budynkowi Skarżącej, przy ul. [...] w S., - zabytkowemu obiektowi użyteczności publicznej. Zdaniem skarżącej organ nie sprawdził także, czy rzeczowa budowa nie zagraża konstrukcji zabytku przy ul. [...] oraz bezpieczeństwu ppoż i funkcji zabytku użyteczności publicznej od 2003r. do dnia niniejszej skargi. Skarżąca zarzuciła, że organ od 2003 roku do dnia dzisiejszego nie ustalił prawdziwego stanu faktycznego i prawnego budowy tj. nie ustalił, że inwestor robót budowlanych przy ul. [...] w S. nie posiada pozwolenia budowanego ani konserwatorskiego, jakie zgodnie z art. 39 prawa budowlanego powinien uzyskać przed przystąpieniem do jakichkolwiek robót budowlanych na obszarze zabytkowym i na granicy zabytku indywidualnego. Skarżącą wskazała, iż PINB w S. razem z inwestorem sfałszował protokół z kontroli budowy wykonany w dniu 1 kwietnia 2003 r. i poświadczył nieprawdę na dwóch mapach geodezyjnych powykonawczych, wykonanych przez inwestora: w grudniu 2002 r. i lipcu 2003 r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, iż w dniu 13 lutego 2003 r. do GUNB wpłynęła skarga B. J. z dnia 7 lutego 2003 r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w sprawie robót budowlanych przy ul. [...] w S.. Skarga powyższa została przekazana do rozpatrzenia na podstawie art. 231 K.p.a. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Następnie w dniu 19 marca 2003 r., do GUNB wpłynęło postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003 r., znak: [...], o wyznaczeniu PINB w S. dodatkowego terminu załatwienia ww. sprawy. Odnosząc się do podnoszonego przez Skarżącą zarzutu o niedopełnieniu przez GINB obowiązku "ujawnienia (...) samowoli i wydania nakazu podjęcia stosownych działań przez podległą służbę nadzoru budowlanego w S. i G. organ wyjaśnił, że organy nadzoru budowlanego realizują zadania wynikające z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.) według ściśle określonych w tej ustawie kompetencji (I i II instancja), których inne organy (w tym centralny organ nadzoru budowlanego i administracji architektoniczno - budowlanej) nie mogą przejmować do załatwienia. Przepisy prawa nie dają również podstaw organowi centralnemu do wpływania na merytoryczny przebieg postępowania prowadzonego przed organem niższego stopnia, jak również do wydawania zaleceń i poleceń co do sposobu załatwienia konkretnej sprawy indywidualnej, pozostającej we właściwości tego organu. Wynika to z faktu, iż organy administracji publicznej posiadają samodzielność orzeczniczą w ramach przypisanej im przepisami prawa właściwości. Organ poinformował, iż toczyły się w Urzędzie następujące postępowania skargowe: 1. dotyczące bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. oraz Wojewody [...] w sprawie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w S.. Skarga w części dotyczącej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. została przekazana do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, natomiast do zarzutów względem Wojewody [...] Główny Urząd Nadzoru Budowlanego odniósł się pismem z dnia 22 marca 2007 r., znak: [...] oraz pismem z dnia 30 kwietnia 2007 r., znak: [...], [...]. 2. dotyczące bezczynności [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w S. Do zarzutów Skarżącej w tym przedmiocie Główny Urząd Nadzoru Budowlanego odniósł się pismem z dnia 30.04.2007 r., znak: [...], [...]. 3. dotyczące bezczynności Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] oraz w sprawie wytwórni mas bitumicznych Przedsiębiorstwa Robót Inżynieryjno - Drogowych "[...]" Sp. z o. o. na działkach nr [...], [...], [...] i [...] w K.. Do zarzutów Skarżącej w tej kwestii GINB odniósł się pismem z dnia 21 maja 2008 r., znak: [...] oraz pismem z dnia 5 czerwca 2008 r., znak: [...]. Organ wskazał, że żadna ze skarg Pani B. J. nie została uznana za zasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie , a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, oraz bezczynność organów w tych przypadkach. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy zobowiązany do podjęcia czynności organ nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, iż zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, iż skoro możliwość zaskarżenia bezczynności organów administracji jest ograniczona zakresem przedmiotowym zawartym w art. 3 § 2 pkt 1-4 a ww. ustawy, oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższego przepisu zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności w nim określonych. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca w skardze "wniosła o podjęcie działań nadzorczych w sprawie skargi z dnia 7 lutego 2003 r." Zatem zdaniem Sądu organ właściwie potraktował tę skargę jako złożoną w trybie w trybie art. 231 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Wskazać należy, że ocena prawidłowości postępowania skargowego, prowadzonego w trybie przepisów działu VIII K.p.a , nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Tryb skargowo-wnioskowy jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. W ramach omawianego działania organu nie jest wydawany akt administracyjny, ani dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej, dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na które służyłaby skarga do sądu administracyjnego. Skoro zatem organ nie miał podstaw do wydania w niniejszej sprawie decyzji, postanowienia ani żadnego innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 a ww. ustawy , to okoliczność ta przesądza o niedopuszczalności skargi na bezczynność organu w tym zakresie.