VII SAB/Wa 51/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. F. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów postanawia: odrzucić skargę. W dniu 1 kwietnia 2010 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga J. F. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie w sprawie nieotrzymania odpowiedzi na skargę z dnia 29 lipca 2009 r. w przedmiocie skargi na postanowienie wzorca umowy pożyczki gotówkowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wyjaśnił, że pismem z dnia 4 sierpnia 2009 r. Delegatura w L. UOKiK udzieliła skarżącemu odpowiedzi, że Urząd ten nie jest właściwy do rozpatrywania indywidualnych spraw konsumentów oraz poinformowała, że swoich praw może dochodzić korzystając z pomocy Miejskiego Rzecznika Konsumentów. Organ podał, że po otrzymaniu wniosku J.F. z dnia 7 sierpnia 2009 r. o powtórne rozpatrzenie sprawy, Delegatura UOKiK w L. udzieliła w piśmie z dnia 12 sierpnia 2009 r. dodatkowo wyjaśnienia odnośnie przepisów prawa związanych ze składaniem zawiadomień do UOKiK i poinformowała o przesłaniu skargi z dnia 29 lipca 2009 r. odpowiedniej komórce organizacyjnej UOKiK do ewentualnego wykorzystania. W dniu 25 sierpnia 2009 r. do Delegatury w L. wpłynął wniosek J. F. o uzupełnienie informacji dotyczącej przekazania skargi. Poinformowano, że pismem z dnia 28 sierpnia 2009 r. została udzielona informacja o tym, iż przekazanie nastąpiło do Departamentu Polityki Konsumenckiej UOKiK w Warszawie. Poinformowano, że pismem z dnia 29 października 2009 r. udzielono wnioskodawcy odpowiedzi, w której wskazano, że Departament Polityki Konsumenckiej UOK i K nie stwierdził naruszenia prawa przez Bank Handlowy S.A i pouczył J. F., że w sprawach indywidualnych istnieje możliwość uzyskania bezpłatnej pomocy prawnej zarówno u miejskiego lub powiatowego rzecznika konsumentów jak i w organizacjach, których statutową działalnością jest ochrona konsumentów. W odpowiedzi na skargę poinformowano, również o pozostałych pisemnych wyjaśnieniach udzielanych skarżącemu na skutek wnoszonych przez niego pism. W ocenie organu zarzut bezczynności jest bezzasadny. Podkreślono, że odpowiedzi udzielane przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów były udzielane terminowo oraz zawierały w pełni merytoryczne wyjaśnienia, będące szczegółowym ustosunkowaniem się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmować ma orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto sądy te orzekają w sprawach, w których przepisy ustawy szczególnej przewidują sądową kontrolę – art. 3 § 3 powołanej wyżej ustawy. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy zauważyć, że treść wniesionej przez J.F. do Sądu skargi wskazuje, że nie dotyczy ona spraw wyszczególnionych w powołanym wyżej przepisie. Skoro zatem przedmiot skargi nie mieści się w żadnej z kategorii spraw wskazanych w art.art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a , skargę J. F. na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 pkt 6 jako niedopuszczalną należało odrzucić.