VII SAB/Wa 52/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. i J. G. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia: odrzucić skargę. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a, a więc w tych sprawach, w których są wydawane: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie czy też rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie B. G. i J. G. w swej skardze na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego podnieśli, iż pismem z 18 marca 2013 r. złożyli do tegoż organu zażalenie w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a.") na niezałatwienie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego sprawy w terminie. Zarzucili Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, że nie rozpoznał wniesionego zażalenia, pomimo obowiązku jego rozpatrzenia w terminie jednego miesiąca. Zauważyć wobec tego trzeba, że konsekwencją rozpoznawania przez organy administracji publicznej wyższego stopnia takich zażaleń, w przypadku uznania zażalenia za uzasadnione, winno być wydanie postanowienia, o jakim mowa w art. 37 § 2 k.p.a., a więc wyznaczającego dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządzającego wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. Na tego typu postanowienia nie służy zażalenie, nie są to również postanowienia kończące postępowanie czy też rozstrzygające sprawę co do istoty, wobec tego nie należą one do kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w rozpoznaniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest więc niedopuszczalna. W związku z powyższym Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.