VII SAB/Wa 54/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. R. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie niepodjęcia działania w sprawie poleceń i pouczeń postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 12 marca 2010 r. U. R. wniosła skargę na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w związku z niepodjęciem działań dotyczących "...niewykonania poleceń i pouczeń z art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa w zw. z art. 145 par. 1 pkt 7 Kpa w rozumieniu Kodeksu (art. 17) i usunięcie naruszenia prawa". Zarządzeniem z dnia 20 maja 2010 r., Sąd wezwał skarżącą do sprecyzowania swojej skargi poprzez wskazanie na czym polega bezczynność organu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Z odpowiedzi U. R. udzielonej dnia 4 czerwca 2010 r., nie da się jednoznacznie określić czego dotyczy jej skarga na bezczynność. Wskazała jedynie, że konkretyzuje ją "... w celu niedopuszczenia 12-tego utrzymania w mocy aktu Wojewody [...] z 1998 r., a tym samym wszystkich decyzji GINB dotkniętych wadą nieważności na skutek braku rozpoznania zagadnienia prejudycjalnego...". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa) określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 ppsa). Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa przyjęto, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie w sprawie, jednakże nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. W niniejszej sprawie wniesiona przez skarżącą U. R. skarga na bezczynność Ministra Spraw Zagranicznych nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ppsa oraz nie dotyczy spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.