VII SAB/Wa 55/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi B. S.A. w W. na bezczynność Wojewody [...] postanowił: umorzyć postępowanie sądowe. Jak wynika z akt sprawy skarga B.W.SA, dotyczyła bezczynności Wojewody [...] polegającej na nierozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta [...] nr [...] (z dnia [...] października 2008r. Przedmiotowa skarga wpłynęła do organu w dniu 21 kwietnia 2009r. Wskazać należy, iż w niniejszej sprawie Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] kwietnia 2009r. po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Spółki uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2008r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Wskazać należy, iż postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Bezczynność organu powstaje po upływie terminu wydania aktu indywidualnego lub czynności, a istotą żądania dochodzonego w skardze na bezczynność jest zobowiązanie organu przez sąd administracyjny do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie. Gdy żądanie to zostało uwzględnione przez organ po wniesieniu skargi, to postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o bezczynność staje się bezprzedmiotowe i sąd obowiązany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stanowisko takie potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 Sygn. akt I OPS 6/08. Sąd podniósł w przedmiotowej uchwale, iż "stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania -por. wyr. NSA z 16 marca 2000 r., I SAB 201/99 (niepubl.)- Jest zatem rzeczą oczywistą, że jeżeli do daty orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo pozostawania w zwłoce - przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sadowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe również i z tego powodu i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 par. 1 pkt 3 ppsa. Nie ma w takiej sytuacji podstaw do oddalenia skargi, ponieważ powodem oddalenia skargi jest jej bezzasadność." W ocenie Sądu w świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wskazanych okoliczności w niniejszej sprawie zachodzą podstawy uzasadniające umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W związku z tym w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.