VII SAB/Wa 55/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...],[...],[...],[...],[...] na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w związku z nieprzekazaniem skargi z 23 listopada 2018 r. i kolejnych pism postanawia: odrzucić skargę [...],[...],[...],[...],[...]wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju nazwaną "skarżę bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju (względnie przewlekanie postępowania) w sprawie dotyczącej przejęcia i zabezpieczenia nieruchomości położonej w [...]przy ul. [...], wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy Nieruchomości [...]." W uzasadnienia skargi strona skarżąca wskazała, że pomimo złożonej w dniu 23 listopada 2018 r. skargi do Ministra Infrastruktury za zaniedbanie oraz nienależyte wykonywanie zadań przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, a także wezwania z dnia 28 lutego 2019 r. do załatwienia sprawy [...] - organ nadal lekceważy obowiązki nałożone na niego przepisem art. 36 k.p.a.". W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że strona skarżąca wniosła skargę na zaniedbania i nienależyte wykonywanie zadań przez GDDKiA, tj. sprawowanie należytego nadzoru nad budynkiem przy ul. [...] w M. Organ wskazał, że działając w trybie art. 65 § 1 k.p.a. przekazał według właściwości ww. pisma z 28 lutego 2019 r. i skargę z 11 marca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, tj. dotyczących podjęcia: 1. decyzji administracyjnej; 2. postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4. innego niż określone w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających. Z akt sprawy wynika, że pismem z 23 listopada 2018 r. strona skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego w osobie adwokata skierowanym do Wojewody Mazowieckiego oraz "Ministra Infrastruktury i Rozwoju" (prawdopodobnie chodziło o Ministra Inwestycji i Rozwoju lub Ministra Infrastruktury) wniosła skargę na zaniechanie sprawowania należytego nadzoru nad budynkiem przy ul. [...] w [...]. W piśmie tym jednocześnie wskazuje, że skarży zaniedbanie i nienależyte wykonywanie zadań przez Starostę [...] oraz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Jak wynika z niejasnej treści skargi, strona skarżąca wyraża ogólne niezadowolenie z pracy organów administracji, jednakże nie wiadomo właściwie, którego organu skarga dotyczy, jak również na czym w sensie procesowym niewłaściwość ich pracy polega. Z treści skargi można bowiem wywnioskować jedynie, że strona skarżąca jest niezadowolona zarówno z pracy Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, Ministra Infrastruktury, jak i Ministra Inwestycji i Rozwoju. Odnośnie GDDKiA wskazując, że nienależycie zajmuje się wskazaną w skardze nieruchomością, odnośnie zaś Ministra Infrastruktury oraz Ministra Inwestycji i Rozwoju prawdopodobnie chodzi o nieprzekazanie pisma i skargi do organu właściwego, choć strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego - adwokata, sama nie umie wskazać, który organ jest w sprawie właściwy, kierując pisma do różnych organów (Wojewoda [...], Minister Inwestycji i Rozwoju, Minister Infrastruktury) i wskazując na bezczynność i nienależyte działanie różnych organów (Starosta [...], GDDKiA, Minister Inwestycji i Rozwoju, Minister Infrastruktury). W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że strona skarżąca wniosła skargę na zaniedbania i nienależyte wykonywanie zadań przez GDDKiA, tj. sprawowanie należytego nadzoru nad budynkiem przy ul. [...]w [...]. Wskazał również, że nadzór nad GDDKiA sprawuje obecnie Minister Infrastruktury. Zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Z obowiązującego brzmienia art. 65 § 1 k.p.a. wynika, że przekazanie podania do organu właściwego następuje w formie zwykłego pisma. Przekazanie podania do organu właściwego w oparciu o art. 65 § 1 k.p.a. nie podlega zatem kontroli sądu administracyjnego. Przekazanie to nie jest dokonywane w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Nie stanowi również czynności, o jakiej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., bowiem nie rozstrzyga o uprawnieniach lub obowiązkach strony postępowania administracyjnego wynikających z przepisów prawa. W konsekwencji niedopuszczalne jest również zaskarżenie bezczynności polegającej na nieprzekazaniu podania do właściwego organu (por. postanowienia NSA: z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 38/12, LEX nr 1120679; z dnia 2 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1739/12, LEX nr 1333861; z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1545/14, LEX nr 1505068). Wprawdzie w piśmie z 22 maja 2019 r. pełnomocnik skarżących, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, wyjaśnił, że wnosi o potraktowanie pisma z 11 marca 2019 r. jako skargi na nieprzekazanie przez Ministra Inwestycji i Rozwoju w terminie skargi z 23 listopada 2018 r. oraz kolejnych pism, organowi właściwemu do ich rozpoznania a mianowicie Ministrowi Infrastruktury, oraz jako skargi na nieprzekazanie w terminie przez Ministra Inwestycji i Rozwoju skargi na bezczynność, tym niemniej nie są to okoliczności mające jakiekolwiek znaczenie dla sprawy z uwagi na treść art. 65 § 1 k.p.a. Przy tym piśmie pełnomocnik przy okazji poinformował, że pismo z 28 lutego 2019 r. "wezwanie do załatwienia sprawy" stanowiło o wyczerpaniu trybu postępowania przed organami administracyjnymi. Wyjaśnił również, że Minister Inwestycji i Rozwoju winien był na podstawie art. 231 k.p.a. przekazać sprawę właściwemu organowi nie później niż w terminie 7 dni. Zauważyć zatem należy, że stosownie do wskazanego i omówionego wcześniej art. 65 § 1 k.p.a. – skarga taka jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu przez Sąd. Nadto, art. 231 k.p.a., na który wykazuje sam pełnomocnik, znajduje się w dziale VIII k.p.a., tj. w dziale skargi i wnioski. Do skarg uregulowanych w dziale VIII k.p.a. nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej. Zatem również i na tej podstawie skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną odrzucił.