VII SAB/Wa 60/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi J. P. S. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu J. P. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Pismem z dnia 5 lutego 2015 r. (data stempla pocztowego) J. S., nazywany też "skarżącym", wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w sprawie rozpoznania wniosku (odwołania) z dnia 20 października 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] września 2014 r. W skardze wniósł o zobowiązanie Ministra Obrony Narodowej do niezwłocznego rozpoznania odwołania z dnia 20 października 2014 r., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją, stwierdzenie, że bezczynność w powyższej sprawie ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wstrzymanie wykonania ww. decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu 20 października 2014 r. złożył wniosek, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do dnia złożenia skargi, tj. 2 lutego 2015 r. Minister Obrony Narodowej nie rozpatrzył przedmiotowego odwołania. Podniósł również, że wniesienie skargi na bezczynność Ministra Obrony Narodowej nie musi być poprzedzone wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa, albo złożeniem zażalenia, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – dalej jako "k.p.a."). W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej odrzucenie z uwagi na fakt, iż skarżący przed złożeniem skargi na bezczynność organu, nie wezwał Ministra do usunięcia naruszenia prawa. Wskazał też, że sprawa objęta skargą została rozpatrzona, gdyż wydaną decyzję, skierowano w dniu 13 lutego 2015 r. do Departamentu Infrastruktury w celu rozesłania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na niezałatwienie sprawy w terminie, lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzysta ze środka przewidzianego w art. 37 k.p.a. Jak stanowi art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący w skardze złożonej do sądu, z dnia 5 lutego 2015 r., sam przyznał, że przed wniesieniem skargi nie wyczerpał trybu postępowania określonego w art. 37 k.p.a. Zostało to potwierdzone w złożonej przez Ministra Obrony Narodowej odpowiedzi na skargę. Należało zatem uznać, że skarga na bezczynność organu jest niedopuszczalna i z mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. – postanowił jak w sentencji postanowienia. O kosztach postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.