VII SAB/Wa 62/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia: odrzucić skargę J.K. W dniu 7 marca 2012 r. J.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W skardze wskazał, że dotyczy ona nie rozpatrzenia przez ww. organ skargi na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2002 r., decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. i decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. zezwalających na użytkowanie budynków mieszkalnych wielorodzinnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie i wskazał, w jakich przypadkach przysługuje skarga na bezczynność, oraz wyjaśnił, że przedmiotem skargi J.K. jest przeprowadzone przez Głównego Inspektora Nadzoru budowlanego, w trybie rozdziału VIII k.p.a., postępowanie skargowe. Dalej wskazał, że wystąpienie J.K. z dnia 28 grudnia 2011 r. stanowiło niewątpliwie skargę "na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego" w rozumieniu art. 227 k.p.a., a nie zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, składane w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a, a więc w tych sprawach, w których są wydawane decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie czy też rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak i pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Dostrzec jednocześnie należy, iż taka sytuacja ma miejsce w szczególności, gdy skarga na bezczynność zostanie złożona w związku z aktem, który nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie J.K. złożył skargę do Sądu na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (czyli organu nadrzędnego) w związku ze swoją skargą z dnia 28 grudnia 2011 r. skierowaną do tego organu na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, polegającą na niezałatwieniu wniosku skarżącego z dnia 23 maja 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...], decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] i decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...]. Na powyższy wniosek Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 28 lutego 2012 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi, wskazując, iż skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. - potraktował jako skargę złożoną do organu w trybie art. 227 k.p.a., czyli w trybie skargowym określonym w rozdziale VIII k.p.a. W odpowiedzi na pismo organu z dnia 28 lutego 2012 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w ww. przedmiocie. Dostrzegając powyższe stwierdzić trzeba, iż pismo J.K. z dnia 28 grudnia 2011 r. zatytułowane "skarga na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego", skierowane do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest zażaleniem złożonym do tego organu, jako organu wyższego stopnia, w trybie art. 37 k.p.a. o czym przesądza jego treść, i w tym też trybie winno być przez organ załatwione. Zauważyć też należy, że rozpoznanie skargi na bezczynność, zawsze wymaga wyczerpania trybu, o którym mowa w art. 37 k.p.a., a wyczerpanie tego trybu nie następuje w formie decyzji, ani postanowienia, na które przysługiwałoby zażalenie, ale w drodze czynności nadzorczej, która nawet gdyby była ujęta w formę postanowienia, nie mogłaby być zaskarżona do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2001 r. IVSAB 177/00 niepubl.). Należy również zaznaczyć, że wyczerpanie trybu zażaleniowego określonego w art. 37 k.p.a. warunkuje wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność, ale na bezczynność organu, którego to zażalenie dotyczyło, a nie organu wyższego stopnia (tj. właściwego do załatwienia tego zażalenia). Skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje natomiast na działanie - rozstrzygnięcie organu nadzorczego (wyższego stopnia) - załatwiające zażalenie przewidziane w art. 37 k.p.a. Kierując się powyższym należało stwierdzić, że złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest niedopuszczalna. Skargę na bezczynność można wnieść w oparciu o art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. tylko w przypadkach, w których organy działają w sposób określony w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Działanie organu załatwiające pismem zażalenie na bezczynność organu, nie jest wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a to oznacza, że nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. W takiej zaś sytuacji sąd administracyjny nie jest właściwy do zajmowania się skargą na bezczynność organu dotyczącą niezałatwienia zażalenia według art. 37 k.p.a. na bezczynność innego organu. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.