VII SAB/Wa 64/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska. (spr.), , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 września 2014 r. sprawy ze skargi S. C. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Skarżący – S. C. w dniu 31 lipca 2014 r. (data stempla pocztowego), wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. w przedmiocie niezałatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2014 r. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r. skarżący wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. o "dokonanie w możliwie krótkim czasie kontroli i wydanie opinii w sprawie niedopełnienia obowiązku wykonania wewnętrznej linii zasilającej energię elektryczną wraz z przygotowaniem miejsca pod układ pomiarowy do samodzielnego lokalu niemieszkalnego nr [...] znajdującego się w budynku mieszkalnym przy ulicy P., w Z." Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] maja 2014 r. skarżący wniósł zażalenie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na nierozpoznanie wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał zażalenie skarżącego za zasadne i wyznaczył organowi powiatowemu 30 dniowy termin na zajęcie stanowiska w sprawie. W odpowiedzi na skargę zaskarżony organ wniósł o umorzenie postępowania, bowiem decyzją z dnia [.] września 2014 r. nr [...] umorzył w całości postępowanie, wszczęte na wniosek skarżącego w dniu [...] lutego 2014 r., w sprawie wewnętrznego przyłącza energetycznego do lokalu niemieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. P. w Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty (inne niż decyzje i postanowienia) lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.),a także na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 161 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Wskazać należy, że stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi. Jeśli zatem do daty orzekania przez sąd, organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 812/08). W przedmiotowej sprawie zaskarżony organ dokonał czynności, jakiej domagał się skarżący. Po wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność, a przed jej rozpoznaniem przez Sąd, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją z [...] września 2014 r. nr [...] umorzył w całości postępowanie, wszczęte na wniosek skarżącego w dniu [....] lutego 2014 r., w sprawie wewnętrznego przyłącza energetycznego do lokalu niemieszkalnego nr [....] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. P. w Z. W tej sytuacji brak jest podstaw do zobowiązania zaskarżonego organu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2014 r., bowiem wniosek ten został już przez zaskarżony organ rozpoznany decyzją z dnia [...] września 2014 r. Rozpoznanie przez zaskarżony organ wniosku z dnia [...] lutego 2014 r., oznacza, że organ ten przestał tkwić w bezczynności, co czyni bezprzedmiotowym niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne, a zatem podlega ono umorzeniu. Dla uznania bezprzedmiotowości postępowania sądowego w sprawie bezczynności organu bez znaczenia jest natomiast, czy podjęte rozstrzygnięcie oceniane jest przez skarżącego jako prawidłowe. W ramach skargi na bezczynność organu nie jest bowiem dopuszczalne badanie sprawy w aspekcie merytorycznej poprawności wydanej decyzji. Decyzja ta może podlegać ewentualnej kontroli na drodze odrębnego postępowania sądowoadministracyjnego, po wyczerpaniu przez stronę przysługującego jej środka zaskarżenia. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.