VII SAB/Wa 66/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, asesor WSA Paweł Konicki (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2024 r. sprawy ze skargi T.W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. w przedmiocie rozbudowy budynku I. przyznaje od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. na rzecz skarżącej T. W. sumę pieniężną 2.000 (dwa tysiące) złotych; II. oddala wniosek o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w L. grzywny. Przedmiotem skargi T. W. jest bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. w sprawie postępowania prowadzonego w przedmiocie rozbudowy budynku. We wniesionej skardze na bezczynność, skarżąca wniosła o: 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz zobowiązanie organu do wydania decyzji w określonym trybie, 2. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. o wymierzenie organowi grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów odrębnych, 4. o zasądzenie na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów odrębnych, 5. o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że organ nie tylko nie przejawia jakiejkolwiek aktywności w sprawie, lecz także ignoruje wszelkie próby uzyskania informacji na temat przyczyn takiego stanu rzeczy. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. wniósł o jej oddalenie i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu odpowiedzi organ podał, że wnioskiem z 27 kwietnia 2015 r. skarżąca wystąpiła o wszczęcie postępowania w sprawie rozbudowy budynku usługowego o pomieszczenia mieszkalne na działce nr ew. [...] przy ul. W. w L. 11 czerwca 2015 r. dokonano kontroli nieruchomości, w wyniku której stwierdzono, że inwestor rozbudował budynek usługowy o pomieszczenia mieszkalne w oparciu o pozwolenie na budowę - decyzję Prezydenta Miasta L. z [...] października 2001 r. Podczas oględzin dokonano pomiarów odległości rozbudowanej części budynku od istniejącego ogrodzenia z działką skarżącej i stwierdzono, że ściana rozbudowanego budynku mieszkalnego od strony północno - wschodniej znajduje się w odległości około 2,80 m od istniejącego ogrodzenia, a otwory okienne wypełnione są zgodnie z projektem luksferami. Otwór drzwiowy znajduje się w ścianie oddalonej 4 m od ogrodzenia z działką skarżącej, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w toku rozpoznawania sprawy nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia szeregu opinii i czynności i wydał kilka aktów prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 stycznia 2019 r. (sygn. akt II OSK 31/18) uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 czerwca 2017 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1789/16) i decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z [...] marca 2016 r. umarzającą postępowanie administracyjne. Mając na uwadze wskazania zawarte w tym wyroku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. postanowieniem z [...] lipca 2019 r. nakazał J. D. przedłożenie szeregu dokumentów. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego postanowieniem z 22 sierpnia 2019 r. uchylił postanowienie organu I instancji i nakazał J. D. przedłożenie szkicu przebiegu granicy prawnej pomiędzy działką nr ew. [...], a działką skarżącej nr ew. [...], wraz z pomiarami odległości budynku mieszkalno-usługowego od granicy prawnej pomiędzy działkami, sporządzonego przez uprawnionego geodetę. 30 sierpnia 2021 r. uprawniony geodeta dostarczył inwentaryzację obiektu budowlanego wraz ze szkicem przebiegu granic pomiędzy spornymi działkami, wykonując obowiązek określony w ww. postanowieniu. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z [...] lipca 2022 r. umorzył postępowanie administracyjne. Wniesienie skargi na bezczynność poprzedzone było ponagleniem skarżącej z 6 grudnia 2021 r., po rozpatrzeniu którego Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził zasadność skargi. Zdaniem organu odwoławczego organ powiatowy pozostawał w bezczynności od 30 sierpnia 2021 r., tj. od daty przedłożenia przez uprawnionego geodetę szkicu przebiegu granic pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] przy ul. W. w L. W aktach sprawy przekazanej sądowi wraz z przedmiotową skargą na bezczynność znajduje się także decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z [...] lipca 2022 r. nr [...], wydana na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie rozbudowy budynku usługowego o pomieszczenia mieszkalne na terenie działki nr ew. [...], w obr. ew. [...] przy ul. W. w L. Wyrokiem z 15 lutego 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt VII SAB/Wa 138/22) po rozpoznaniu powyższej skargi na bezczynność: I. stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. dopuścił się bezczynności w sprawie prowadzonej pod sygn. [...] z rażącym naruszeniem prawa, II. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. do wydania decyzji, III. oddalił skargę w pozostałej części, IV. zasądził od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. na rzecz T. W. kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na skutek skargi kasacyjnej T. W., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 6 marca 2024 r. (sygn. akt II OSK 1756/23) uchylił powyższy wyrok w punkcie III i w tym zakresie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że rozstrzygnięcia w przedmiocie sumy pieniężnej oraz wymierzenia grzywny oparte są na instytucji uznania sędziowskiego. Ewentualna ingerencja sądu drugiej instancji w tę sferę dyskrecjonalnej władzy sędziowskiej powinna być więc ograniczona do przypadków przekroczenia granic uznania sędziowskiego. Korzystanie przez sąd administracyjny, rozpoznający skargę na bezczynność organu, z instytucji uznania, w zakresie wymierzenia grzywny lub zasądzenia sumy pieniężnej nie może być oderwane od stanowiska w zakresie przesłanek bezczynności. Jest to, z uwagi na brzmienie art. 149 § 2 P.p.s.a., oczywiste. Niezależnie od tego, powinno być ono spójne ze stanowiskiem w zakresie przesłanek rażącego naruszenia prawa. O ile stwierdzenie rażącej bezczynności lub przewlekłości nie jest warunkiem koniecznym do przyznania sumy pieniężnej, to wystąpienie w danej sprawie kwalifikowanej bezczynności lub przewlekłości jest, z reguły, istotnym argumentem przemawiającym za skorzystaniem przez sąd z fakultatywnych środków prawnych przewidzianych w art. 149 § 2 P.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok w omawianym zakresie jest wadliwy, przy czym uchybienie w zakresie zastosowania art. 149 § 2 oraz art. 151 P.p.s.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji nie rozważył możliwości przyznania sumy pieniężnej i wymierzenia grzywny w kontekście oceny o zaistnieniu rażącego naruszenia prawa. Nadto, sentencja oraz uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawierają oczywistą sprzeczność w kwestii rażącego naruszenia prawa. W punkcie pierwszym sentencji zaskarżonego wyroku stwierdzono, że PINB w L. dopuścił się bezczynności w sprawie prowadzonej pod sygn. [...], z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji wywodził, że opóźnienie nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa. Odczytanie treści uzasadnienia w tym zakresie nie jest rezultatem ewentualnej przypadkowej, jednorazowej, czy też drobnej omyłki pisarskiej. Niezależnie od opisania wypowiedzi Sądu pierwszej instancji w części faktycznej niniejszego uzasadnienia, Naczelny Sąd Administracyjny przypomniał, że Sąd pierwszej instancji, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, argumentował, że choć zaistnienie bezczynności było rzeczą naganną i w okolicznościach tej sprawy oczywistą, to nie przesądzało automatycznie o rażącym naruszeniu prawa. Dokonując takiej oceny, Sąd wziął pod uwagę, że dla stwierdzenia, że bezczynność organu miała charakter rażący, nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Przekroczenie terminu musi być znaczne i oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Sąd pierwszej instancji, po tej wypowiedzi, wyraźnie nawiązał następnie do rozpoznawanej sprawy, uznając, że opóźnienie skarżonego organu w rozpoznaniu wniosku jawi się jako "zwykłe". Uzasadniając taką ocenę, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził dalej, że organ spotykał się z oporem strony zobowiązanej do przedłożenia dokumentacji, a w końcu ustalił, że inwestor nie naruszył przepisów Prawa budowlanego - mimo odmiennej oceny skarżącej. Wywodził, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia i jawnego braku woli załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Opisana sprzeczność w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pamiętając o opisanym wyżej związku między stwierdzeniem o zaistnieniu bezczynności z rażącym naruszeniem prawa oraz orzeczeniami w zakresie wymierzenia grzywny i zasądzenia sumy pieniężnej, skutkowała naruszeniem art. 151 P.p.s.a. polegającym na przedwczesnym oddaleniu żądań opartych na art. 149 § 2 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok co do punktu III zaskarżonego wyroku i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że podstawowym dla granic rozpoznania niniejszej sprawy był fakt, że sprawa ta była przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, który zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze kasacyjnej, wyrokiem z 6 marca 2024 r. (sygn. akt II OSK 1756/23) uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 lutego 2023 r. (sygn. akt VII SAB/Wa 138/22) w części, tj. odnośnie punktu III i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W takiej też sytuacji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, modyfikacji uległy granice sprawy administracyjnej, których nie wyznaczają już tylko przepisy art. 134 i art. 135 P.p.s.a., ale także art. 168 § 3 i art. 183 § 1 P.p.s.a. Dominująca w postępowaniu kasacyjnym zasada dyspozycyjności przejawia się bowiem tym, że Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżony wyrok w części niezaskarżonej, tylko jeśli zachodzi nieważność postępowania (art. 186 P.p.s.a.). W przypadku gdy Sąd odwoławczy nie stwierdzi nieważności postępowania, to nie dość, że nie może uchylić niezaskarżonej części orzeczenia, to nie jest nawet uprawniony, by w tym zakresie dokonywać kontroli jego legalności. Wynika to wprost z art. 183 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny, poza przypadkami nieważności postępowania, rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej. Niezaskarżona część orzeczenia staje się w związku z tym prawomocna z upływem terminu zaskarżenia, chyba że Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu rozpoznać sprawę także w tej części (art. 168 § 3 P.p.s.a.). Orzeczenie prawomocne wiąże natomiast nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (art. 170 P.p.s.a.) – por. wyrok Naczelnego Sąd Administracyjnego z 25 listopada 2016 r. sygn. akt I FSK 8/15 (orzeczenia przywołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym, stwierdzić należy, że granice sprawy, w której orzeka Sąd pierwszej instancji na skutek przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania, podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i w wyniku tego wydał orzeczenie (por. wyrok NSA z 20 września 2006 r. sygn. akt II OSK 1117/05). Wskazując na powyższe, stwierdzić należy, że przedmiot ponownej oceny Sądu w niniejszej sprawie stanowiło uchylone rozstrzygnięcie opisane w punkcie III (trzecim), a więc w zakresie, jakim oddalono skargę w pozostałym zakresie, tj. oddalono skargę w zakresie wniosku o wymierzenie grzywny i przyznanie skarżącej od organu sumy pieniężnej. W pozostałym zakresie, a więc odnośnie stwierdzenia, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. dopuścił się bezczynności w sprawie z rażącym naruszeniem prawa (pkt I wyroku z 15 lutego 2023 r.), w zakresie umorzenia postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji (pkt II tego wyroku) i w zakresie rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania (pkt IV wyroku) wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 lutego 2023 r. stał się prawomocny i nie podlegał ponownej ocenie na obecnym etapie sprawy. Przechodząc do oceny niniejszej sprawy w zakreślonym powyżej zakresie, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, a więc uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Zgodnie z art. 154 § 6 P.p.s.a.: "[g]rzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów". Odnośnie sumy pieniężnej, o której mowa w powyższy przepisie, Naczelny Sąd Administracyjny w zapadłym w sprawie wyroku, analizując jej charakter prawny, wskazywał, że stanowi ona środek o charakterze kompensacyjny w tym sensie, że ma zrekompensować stronie dolegliwości, niedogodności, negatywne przeżycia, na jakie została narażona wskutek bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jak zwracano również uwagę w orzecznictwie, suma pieniężna nie zastępuje zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia dóbr osobistych, lecz stanowi swego rodzaju zryczałtowaną rekompensatę przyznawaną stronie przez sąd administracyjny za negatywne przeżycia wynikające z bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Przyznanie tej sumy powinno być uzależnione od czasu trwania postępowania, rodzaju sprawy i jej znaczenia dla skarżącego oraz ewentualnego zachowania skarżącego, jeżeli przyczynił się on do wydłużenia postępowania (por. wyrok NSA 7 kwietnia 2022 r. sygn. akt III OSK 4234/21). W orzecznictwie podkreślano przy tym, że zasądzenie sumy pieniężnej nie jest bezpośrednią konsekwencją stwierdzonej bezczynności, i to nawet w przypadku, gdy bezczynność ma charakter rażącego naruszenia prawa. Oznacza to, że w każdym przypadku sąd musi rozważyć zasadność takich żądań w kontekście działań organu (por. wyroki NSA z 14 października 2020 r. sygn. akt II OSK 3661/19; 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 304/2; z 3 lutego 2017 r. sygn. akt II GSK 1695/16). Ustawodawca, przewidując możliwość przyznania sumy pieniężnej w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, nie określił żadnych kryteriów tego rozstrzygnięcia poza wysokością. Brak więc podstaw, aby twierdzić, że suma pieniężna jest zależna od poniesionej szkody (por. wyrok NSA z 16 grudnia 2020 r. sygn. akt II OSK 2591/20), zaś ustawodawca ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia skarżącemu za oczekiwanie na rozpoznanie jego sprawy pozostawił sądowi. Nie ma również podstaw do uzależnienia możliwości przyznania sumy pieniężnej od przytoczenia przez stronę okoliczności uzasadniających to przyznanie i to jeszcze w konkretny sposób, a mianowicie przez nawiązanie do doznanej krzywdy. Ustawodawca w ogóle nie wskazał, że suma pieniężna z art. 149 § 2 P.p.s.a. ma być przyznawana celem naprawienia poniesionej przez stronę szkody majątkowej bądź niemajątkowej, wprowadzając instytucję "sumy pieniężnej" jako całkowicie odrębną od występujących w Kodeksie cywilnym "odszkodowania" i "zadośćuczynienia". W związku z tym przyznanie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. nie wyklucza możliwości dochodzenia przez stronę w postępowaniu cywilnym naprawienia szkody wynikłej z bezczynności lub przewlekłości prowadzonego postępowania. Dopiero też w takim postępowaniu strona byłaby zobligowana do wykazania wystąpienia po jej stronie określonej uszczerbku majątkowego bądź niemajątkowego. W postępowaniu w przedmiocie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie ma miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego co do zaistniałej szkody czy krzywdy (por. wyroki NSA z: 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1969/19, 7 października 2021 r., sygn. akt I OSK 378/21, 21 października 2022 r. sygn. akt III OSK 5618/21). Wskazując na powyższe, w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę na obecnym etapie postępowania, zachodziły podstawy do uwzględnienia wniosku strony skarżącej o przyznanie jej sumy pieniężnej. Określając jej wysokość, Sąd uwzględnił fakt stwierdzonej bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, gdzie organ pozostawał w bezczynności przez niespełna rok. Przez ten czas organ, dysponując kluczowym dla dalszych czynności procesowych dokumentem szkicu pomiarów budynku mieszkalno – usługowego od granicy pomiędzy nieruchomościami pomiędzy ulicą W. a ul. W. w L. nie zakończył sprawy poprzez wydanie decyzji administracyjnej, wszczętej pismem z 24 kwietnia 2015 r. I chociaż sam fakt wszczęcia postępowania w 2015 r. nie był przedmiotem oceny w ramach badanej skargi na bezczynność organu, to jednak pozwala na pełne zobrazowanie negatywnych przeżyć skarżącej wynikających z niezakończeniem sprawy przez organ, choć – co należy również odnotować – nie wynikało to z wyłącznej winy organu. Podkreślić jednak przede wszystkim należy, że w okresie stwierdzonej bezczynności, a więc od czasu złożenia w organie ww. szkicem pomiarów dokonanych przez uprawnionego geodetę, organ nie podjął żadnych czynności, a pomimo stwierdzonej przez organ odwoławczy zawiadomieniem z 11 kwietnia 2022 r. bezczynności (data wpływu do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w L.: 21 kwietnia 2022 r.), organ I instancji decyzję kończącą postępowanie wydał trzy miesiące później, tj. [...] lipca 2022 r. Oceniając wysokość przyznanej kwoty pieniężnej Sąd uwzględnił również fakt wydania przez organ tejże decyzji. W ocenie Sądu, uwzględniając powyższe okoliczności, przyznana skarżącej suma pieniężna będzie stanowić odpowiedni środek rekompensujący negatywne przeżycia związane ze stwierdzoną w sprawie kwalifikowaną bezczynnością organu. Z kolei fakt wydania tejże decyzji czynił w ocenie Sądu niezasadnym wniosek o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w L. grzywny. Podkreślić przede wszystkim należy, że stan bezczynności w dacie wyrokowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z 15 lutego 2023 r. ustał, a więc nie ma podstaw do stosowania środka prawnego, którego podstawowym celem jest zdyscyplinowanie organu do jak najszybszego załatwienia sprawy. Zasądzenie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej nie uzasadnia stosowania w okolicznościach niniejszej sprawy dalszych represji (kar) wobec organu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a. Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika strony skarżącej z 6 maja 2024 r. o rozpoznanie sprawy na rozprawie, uwzględniając przede wszystkim wynikający z akt stan sprawy oraz to, że strona mogła przedstawić swoje stanowisko również w formie pisemnej tym bardziej, że była reprezentowana w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata).