VII SAB/Wa 72/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie: sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), asesor WSA Marcin Maszczyński, , po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w rozpoznaniu odwołania w sprawie znak: KOC/8010/ar/23 I. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie dopuściło się bezczynności w rozpoznaniu odwołania w sprawie znak: KOC/8010/ar/23, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie do wydania decyzji; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Sp. z o. o. w dniu 29 marca 2024r. (data wpływu do organu) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w rozpoznaniu odwołania od decyzji Zarządu Dzielnicy Warszawa-W. z dnia [...] grudnia 2023. nr [...] znak sprawy. [...]. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Spółka za pośrednictwem ePUAP złożyła do SKO w Warszawie odwołanie od decyzji Zarządu Dzielnicy Warszawa-W. z dnia [...] grudnia 2023. nr [...] znak sprawy. [...] (wskazano na UPP potwierdzające datę złożenia odwołania). Zarząd Dzielnicy pismem z dnia 21 grudnia 2023r. przekazał elektronicznie odwołanie do SKO. Z informacji telefonicznej uzyskanej w SKO, wynikało że sprawie nadano sygnaturę KOC/8010/AR/23. Wobec upływu terminu określonego w art. 35 kpa Spółka w dniu 18 marca 2024 złożyła ponaglenie w trybie art. 37 kpa. Termin na rozpoznanie ponaglenia upływał w dniu 25 marca 2024r. Wobec bezskutecznego upływu terminu na rozpoznanie ponaglenia, Spółka wniosła skargę za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie do WSA w Warszawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie w odpowiedzi na skargę na bezczynność w rozpoznaniu odwołania od decyzji Zarządu Dzielnicy W. Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] grudnia 2023r. Nr [...] o odmowie zmiany decyzji o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia [...] listopada 2014r. dla inwestycji polegającej na budowie budynku hotelowego z parkingiem podziemnym i niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. D. w Dzielnicy W. m. st. Warszawy, przeniesionej decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 202Ir., w zakresie zmiany przedmiotu decyzji z budynku hotelowego na budynek mieszkalny jednorodzinny wolnostojący - wniosło o oddalenie skargi. Kolegium Odwoławcze wskazało, że decyzją z dnia 23 kwietnia 2024r. znak KOC/8010/Ar/23 rozpatrzyło odwołanie firmy [...] sp. z o.o. i orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Zarządu Dzielnicy W. Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] grudnia 2023r. Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935., dalej "p.p.s.a."), przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być brak działania organów administracji publicznej w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na nie obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie. Należy wskazać, że art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wyczerpanie przysługującego stronie środka zaskarżenia w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 k.p.a. przez jego wniesienie stanowi warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżąca spółka z o. o. C. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie "ponaglenie", na które nie otrzymała odpowiedzi. W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarga została wniesiona z zachowaniem wymogów formalnych, o których mowa w ww. przepisach. Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia. Istotną rolę odgrywa zasada szybkości postępowania wyrażona w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ("k.p.a."). Jej realizacja zagwarantowana została przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 35 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ponadto zgodnie z art. 36 § 2 k.p.a. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (wyrok NSA z 25 września 2018 r. sygn. akt I OSK 1467/18). Obojętne jest, czy przekroczenie przez organ ustawowego terminu odnoszącego się do podjęcia czynności jest zawinione, czy też niezawinione (wyrok NSA z 29 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 2635/18). W tym przypadku, po wniesieniu przedmiotowej skargi na bezczynność, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie rozpatrzyło odwołanie firmy [...] sp. z o.o. i wydało decyzję z dnia 23 kwietnia 2024r. znak KOC/8010/Ar/23 o utrzymaniu w mocy decyzji Zarządu Dzielnicy W. Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] grudnia 2023r. Nr [...]. Dlatego postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu odwoławczego do rozpatrzenia odwołania Skarżącej podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zastosowania przez Sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08 (ONSAiWSA 2009/4/63) art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności, co do których pozostawał w bezczynności. Zatem pomimo tego, że w dniu wniesienia skargi SKO pozostawało w bezczynności w rozpoznaniu odwołania Skarżącej, to przed rozpoznaniem skargi zdezaktualizowała się przesłanka wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. nakazania organowi odwoławczemu rozpoznania odwołania. Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania SKO do rozpoznania odwołania od decyzji Zarządu Dzielnicy Warszawa-W. z dnia [...] grudnia 2023. nr [...]. Niezależnie od tego Sąd uznał, że organ odwoławczy dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu odwołania od decyzji Zarządu Dzielnicy Warszawa-W. z dnia [...] grudnia 2023. nr [...]. Nie ulega bowiem wątpliwości, że sprawa zainicjowana odwołaniem strony nie została załatwiona w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. Organ nie skorzystał też z procesowej możliwości przedłużenia terminu do załatwienia sprawy określonej w art. 36 k.p.a., co skutkuje koniecznością przyjęcia, że w ustawowym terminie nie załatwił sprawy i nie wskazał przyczyn opóźnienia w zakończeniu postępowania. W związku z tym był bezczynny. Wydanie przez organ decyzji po wniesieniu skargi na bezczynność, nie zwalniało Sądu z obowiązku orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy organ dopuścił się bezczynności i czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - sąd, uwzględniając skargę na bezczynność stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1 a p.p.s.a., sąd stwierdza jednocześnie, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego oznacza stan, w którym ewidentnie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa i naruszenie to posiada pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, wyrok NSA z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt II GSK 1619/18). Takiego szczególnego charakteru zwłoki w niniejszej sprawie nie dostrzeżono. W konsekwencji Sąd stwierdził, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie dopuściło się bezczynności w rozpoznaniu wskazanego odwołania, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a. Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. oraz w związku z § 14 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając kwotę 580 zł, na którą składał się uiszczony wpis sądowy od skargi (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym (480 zł).