VII SAB/Wa 73/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. G. na bezczynność Ministra Zdrowia postanawia: odrzucić skargę S. G. Pismem z dnia 7 października 2006 r. S. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Ministra Zdrowia skargę na bezczynność Ministra Zdrowia w przedmiocie nierozpatrzenia złożonej przez niego skargi z dnia 24 czerwca 2006 r. na Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej [...] "P.", dotyczącej braku podjęcia działań przez Z. R. - lekarza zatrudnionego w tym zakładzie. W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż skarga ta została wniesiona w trybie art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego, zatem nie podlega rozpatrzeniu przez sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, których przedmiot jest ściśle określony w cytowanym przepisie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., skarga na bezczynność służy wyłącznie wówczas, gdy organ jest zobowiązany do wydania rozstrzygnięć wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 cytowanej ustawy. Stwierdzić należy, iż skarga złożona w niniejszej sprawie stanowi skargę w rozumieniu art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego i sąd administracyjny nie jest właściwy do jej rozpoznania. Art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. nie przewiduje możliwości rozpatrzenia przez sąd administracyjny skargi wniesionej w trybie art. 227 Kpa, gdyż instytucja ta nie mieści się w katalogu skarg określonym we wskazanym przepisie, w szczególności nie zalicza się do innych niż wymienione w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w pkt 4. Z tego względu przedmiotowa skarga nie stanowi również skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że pismo skarżącego z dnia 24 czerwca 2006 r. stanowiące skargę na Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej [...] "P." zostało przekazane przez Departament Nadzoru, Kontroli i Skarg Ministerstwa Zdrowia pismem z dnia 30 czerwca 2006 r. według właściwości Niepublicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej [...] "P.". Następnie N. Sp. z o.o. z siedzibą w G. pismem z dnia 20 lipca 2006 r. poinformowało Ministerstwo Zdrowia o braku zasadności skargi wskazując, iż pacjent został przyjęty do lekarza mino braku dowodu ubezpieczenia i oczekiwał na wizytę 1 dzień, co w sytuacji braku zagrożenia zdrowia nie jest ograniczeniem dostępności. Z akt sprawy wynika również, że skarżący pismem z dnia 14 lipca 2006 r. wezwał Ministra Zdrowia do usunięcia naruszenia prawa w zakresie nierozpatrzenia jego skargi z dnia 24 czerwca 2006 r. W odpowiedzi Departament Nadzoru, Kontroli i Skarg Ministerstwa Zdrowia poinformował skarżącego pismem z dnia 18 sierpnia 2006 r., że skarga ta została przekazana do organu właściwego do jej rozpatrzenia zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408 ze zm.). Należy nadto wyjaśnić, że powyższe pismo skarżącego z dnia 14 lipca 2006 r. nie stanowiło jednak wezwania do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 52 § 3 p.p.s.a., gdyż nie została spełniona przesłanka zawarta w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarga S. G. jest zatem niedopuszczalna (por. postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2001 r. II SAB 213/00, postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000 r. III SAB 108/99). W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji postanowienia.