VII SAB/Wa 73/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o sygn. akt VII SAB/Wa 73/10 ze skargi Z. J. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości postanawia odrzucić skargę. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarga, podlega odrzuceniu przez sąd, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z. J. pismem z dnia 1 lipca 2009 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Sprawiedliwości, wskazując, na brak podjęcia czynności nadzorczych nad działaniem komornika sądowego, co w ocenie skarżącego prowadzi do naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz nie wyjaśnienie stanu faktycznego (art. 9 k.p.a.). W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (tekst jedn. z 2006 r., Nr 167, poz. 1191, ze zm.) sprawuje nadzór nad działalnością komorników sądowych, oraz że w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego możliwe jest wzruszenie czynności egzekucyjnej komornika. Ponadto wskazał, że Z. J. w okresie od 2005 do 2010 roku kierował pisma na działania organu egzekucyjnego, które kwalifikowane były jako skargi na działalność tego organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z treści skargi wynika, iż jej przedmiotem jest nie podjęcie przez Ministra Sprawiedliwości czynności nadzorczych nad działalnością komornika sądowego. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W art. 3 § 2 p.p.s.a. wskazano katalog spraw, w jakich sądy administracyjne orzekają, sprawując kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Zgodnie z tym katalogiem zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Jak wynika z powyższego, zaskarżeniu do sądu administracyjnego nie podlegają sprawy prowadzone w ramach systemu sprawiedliwości, ponieważ sprawy tego typu nie mieszczą się w zakresie spraw administracyjnych wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie jest powołany do kontrolowania działań organów państwa, które podejmowane są w ramach sprawowanego przez nie systemu sprawiedliwości. Do takich spraw należy zaliczyć także sprawy z zakresu czynności nadzorczych na działalnością komorników sądowych, ponieważ w tym zakresie mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. A zatem do oceny tej działalności powołane są sądy powszechne, a nie administracyjne. Ponadto wyjaśnienia wymaga, że Minister Sprawiedliwości (z uwagi na wielość skarg składanych przez Z. J.) przedmiotową skargę z dnia 1 lipca 2009 r., jak i poprzedzające ją skargi, załatwiał w trybie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego - skarg i wniosków. Świadczy o tym m.in. pismo z dnia 7 sierpnia 2009 r. znak: [...], w którym Minister Sprawiedliwości odpowiada m.in. na skargę Z. J. z dnia 1 lipca 2009 r. W ocenie Sądu, rozpoznając przedmiotową skargę w trybie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, Minister Sprawiedliwości nie był obowiązany do wydania żadnego aktu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Z tego też względu nie można skutecznie postawić Ministrowi Sprawiedliwości zarzutu bezczynności w rozumieniu art. 3 § 8 p.p.s.a. Tylko w przedmiocie aktów administracyjnych wskazanych w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. dopuszczalne jest wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność. W związku z powyższym, zaskarżona bezczynność jako nieobjęta zakresem właściwości sądu administracyjnego określonej w cytowanych wyżej przepisach, nie podlega rozpoznaniu przez Sąd, a to oznacza, że skargę której jest przedmiotem należało odrzucić jako niedopuszczalną. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.